Άλλο οι άνθρωποι κι άλλο τα μοσχάρια, κ. Παναγιώταρε

Ο Σκορτσιανίτης λοιπόν δεν είναι Έλληνας, κατά τον Παναγιώταρο. Γιατί είναι μαύρος. Μάλιστα…

Θυμάμαι λίγα χρόνια αφού είχα απολυθεί, όπως κάνω κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου, πήγα στο Σύνταγμα να δω την μονάδα μου, την 2α ΜΑΛ. Ήταν κι άλλοι φίλοι, «παλιοσειρές». Όπως βλέπαμε να περνά άψογο το τμήμα, μέσα στην παράταξη ήταν κι ένας κομμάντο μαύρος. Δίπλα μας ήταν μια ομάδα μελών της Χρυσής Αυγής, με σημαίες και φωνάζανε συνθήματα.
Μόλις είδανε τον μαύρο συνάδελφο, στην αρχή ξαφνιαστήκανε και μετά αρχίσανε να γιουχάρουν. Τους πήραμε από τα μούτρα και σταμάτησαν. Ρώτησα κι έμαθα, πως το παιδί ήταν, αν θυμάμαι καλά, μισός ζαϊρινός, μεγαλωμένος στην Ελλάδα και πήγε εθελοντής στους Αλεξιπτωτιστές. Άρα, Έλληνας στην Παιδεία κι αποδεδειγμένα πατριώτης. Το περιστατικό μ’ έκανε … «Τούρκο».

Λοιπόν, ας βάλουμε τα πράγματα σε σειρά. Οι άνθρωποι δεν είναι μοσχάρια, άλογα ή κυνηγιάρικα σκυλιά. Στους ανθρώπους το πολιτισμικό εποικοδόμημα είναι αυτό που καθορίζει τα πάντα κι όχι το αίμα. Στα μοσχάρια, ναι. Το αίμα, η καταγωγή, καθορίζουν πόσα κιλά θα γίνουν, πόσο γάλα μπορεί να κατεβάζουν. Αλλά από τα μοσχάρια, μόνο αυτό περιμένεις. Από τους ανθρώπους περιμένεις άλλα πράγματα. Τους ανθρώπους τους ανατρέφεις, δεν τους εκτρέφεις.

Στην διαχρονική σύγκρουση μας με τον τουρκισμό, δεν συγκρούονται γονίδια, τα δικά μας με αυτά της κεντροασιατικής στέπας. Συγκρούεται ο Ελληνισμός, που είναι κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό πολιτισμικό δημιούργημα κι η ληστρική νοοτροπία του Ερτογρούλ, που επιβιώνει πίσω από τις στολές και τα κουστούμια των «Τούρκων».

Τεράστιο ποσοστό των σημερινών «Τούρκων» είναι ελληνότατοι εξισλαμισμένοι ραγιάδες, προϊόντα του παιδομαζώματος, των μαζικών αναγκαστικών εξισλαμισμών που συνόδευε την οθωμανική επέκταση. Πολλοί από τους φονιάδες, βιαστές και λεηλάτες της Μικράς Ασίας, της Αρμενίας, της Κύπρου και του Κουρδιστάν, είχαν προγόνους που λεγόντουσαν Γιάννης, Μαρία, Κώστας, Ελένη. Σύμφωνα λοιπόν με την θεωρία του Παναγιώταρου, αναμάσημα των φυλετικών θεωριών του προπερασμένου και περασμένου αιώνα, πλήθος πάλλευκων κι Ελλήνων στην καταγωγή ισλαμοφασιστών είναι πιο …Έλληνες από τον Σκορτσιανίτη, τον Κόμματο, επίσης καλαθοσφαιριστή, που μεγάλωσε ως Λαρισαίος κι εκείνον τον εθελοντή μαύρο Καταδρομέα!

Μπορώ να σας δώσω πλήθος παραδειγμάτων λευκών, άριων, με καλοζυγισμένα κρανία, που σύμφωνα με την βλακώδη φυλετική θεωρία, είναι πιο Έλληνες από έναν μαύρο που μεγάλωσε στην Ελλάδα, είναι Ορθόδοξος, ίσως κι από έναν Έλληνα γονιό, μετέχει της Ελληνικής Παιδείας, αγαπά την Πατρίδα κι υπηρέτησε εθελοντής στις Ειδικές Δυνάμεις του Στρατού της: Πέτρος Τατσόπουλος, Μαρία Ρεπούση, Μαρία Δαμανάκη, Αλέξης Τσίπρας, Παναγιώτης Δημητράς, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, όλο του κουαρτέτο του Ιού της «Ελευθεροτυπίας», Ριχάρδος Σωμερίτης, Σήφης Πολυμίλης, Τετράδης πως τον λένε, Θάνος Βερέμης και πάει λέγοντας.

Τα ‘χουμε ξαναγράψει, την φυλετική συνέχεια του Ελληνισμού την έχουν αποδείξει ο Καβάλι Σφόρτσα κι οι μαθητές του. Ματαιοπονεί ανόητα, όποιος αγράμματος την αμφισβητεί.

Από την Κρήτη ως το Γενούσο ποταμό, το Μοναστήρι, την Ανατολική Ροδόπη, τα Μικρασιατικά παράλια, νησίδες στην ενδοχώρα της Μ. Ασίας και στην πλειοψηφία της Κύπρου, οι άνθρωποι, εδώ και χιλιάδες χρόνια, όποια γλώσσα κι αν μιλούν ή Θεό πιστεύουν, είναι ο ίδιος λαός, Έλληνες στην καταγωγή. Κατακτήσεις, δεσποτικές εξουσίες, επέβαλαν άλλη γλώσσα ή θρησκεία αλλά κάτω από αυτό το πολιτιστικό εποικοδόμημα, ενίοτε βάρβαρο, υπάρχει το γονιδιακό απλότυπο, που ο μεγάλος γενετιστής ονομάζει the Greek Factor.

Όμως, όπως η Ιστορία κι η εν γένει επιστήμη αποδεικνύει, δεν υπάρχει γονίδιο για τον πατριωτισμό και το εθνικό συναίσθημα.

Είναι κι αυτά εποικοδόμημα. Μπορείς να είσαι λευκός, καστανός ή ξανθός, γαλανομάτης ή πρασινομάτης και η ανατροφή σου, η παιδεία σου, η βλακεία σου, συμπλέγματα ή μια διαστροφή της σκέψης, να σε κάνει φανατικό μισέλληνα, χαζοχαρούμενο ή πωρωμένο διεθνιστή, ταλιμπάν του ισλαμοφασισμού, τούρκο, σκοπιανό Σνοφίτη ή κομιτατζή, άπατρι μηδενιστή, πουλημένο τομάρι Πρεσβειών ή φανατικό διεθνιστή, που να προπαγανδίζεις το Σχέδιο Ανάν.

Μπορεί ένα τέτοιο εποικοδόμημα να σε κάνει τα πάντα, εκτός από Έλληνα πατριώτη. Αντίστοιχα, μπορεί να έχεις καταγωγή από του διαόλου τ’ ανάθεμα κι αν μεγαλώσεις μέσα σε μια ελληνική οικογένεια, με ελληνικές αξίες, Ορθόδοξη πίστη κι αγάπη για την Ελλάδα κι ό,τι αυτή περιέχει, να γίνεις Έλληνας, να δακρύζεις με τον Ύμνο εις την Ελευθερία, να εμπνέεσαι από τον Ίωνα Δραγούμη. Κι ας είσαι σκούρος, σχιστομάτης, κι ας ήταν ο παππούς σου υπασπιστής του Σάκα Ζουλού ή κυνηγός στο Σερεγκέτι. Αρκεί να μετέχεις του Ελληνικού Τρόπου.

Τέτοιες αντιλήψεις είναι ξένες προς τον ανθρωποκεντρισμό του Ελληνικού Τρόπου, ξένες στον πολιτισμό μας και στην Ορθόδοξη πίστη μας, όσο και το να αρνείσαι φαγητό σε μια φτωχή γριά γυναίκα, επειδή σου ..φάνηκε μη Ελληνίδα, κατά το στραβό σου ελληνόμετρο. Τέτοιες ιδέες απηχούν τον κεντροευρωπαϊκό φυλετικό ρατσισμό, που ενίοτε στράφηκε κι εναντίον μας και χτυπάει κι ανθρώπους που μεγάλωσαν ως Έλληνες, αγαπούν την Ελλάδα, είναι Πατρίδα τους.

Αλλού είναι οι εχθροί της Πατρίδας κι όχι στο πετσί μας.

ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ

ΔΕΝΔΙΑΣ, ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ 'ΔΕΚΑΤΑ'

Άλλο ένα άρθρο του Φαήλου Κρανιδιώτη που δημοσιεύτηκε στο antinews.gr

 Τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Έχουμε δε ορατές διαφορές. Ανήκει, απ’ όσα ξέρω ή συμπεραίνω από ομαδοποιήσεις στις οποίες συμμετείχε, αλλιώς ας με διορθώσει κάποιος, στους νεοφιλελεύθερους, για τους οποίους γνωστές οι απόψεις μου και τα
συναισθήματα μου.

Έχει βέβαια μερικές βασικές διαφορές από κάποιους άλλους αυτού του ιδιότυπου χώρου των «μαρξιστών από την ανάποδη». Και τους λέω έτσι γιατί βλέπουν την κοινωνία ταξικά αλλά αφ υψηλού, από την θέση της παρασιτικής και λούμπεν τάξης των νταραβεριτζήδων, που στα καθ’ ημάς υποδύονται τους αστούς και πιστεύουν στην αυτορρύθμιση των αγορών, στον κοινωνικό δαρβινισμό και εν τέλει στην κοινωνική ανθρωποφαγία.

Κάποιοι από αυτούς, με την εργασία έχουν μια και μόνη σχέση: του παρατηρητή. Απλά όλη την ζωή τους βλέπουν τους άλλους να δουλεύουν. Με αυτή την ντεμέκ «αριστοκρατία» της πλάκας δεν είχα, δεν έχω κι ούτε θ’ αποκτήσω καμία σχέση. Βρίσκεται μακράν των πολιτικών ιδεών, της παράδοσης και της λαϊκότητας της Κεντροδεξιάς. Ο κ. Δένδιας όμως ουδέποτε ήταν ανεπάγγελτος και «δοτός» λόγω οικογενείας, άρα φέρει τις όποιες απόψεις του με αξιοπρέπεια και δεν τον έχω ακούσει να κάνει «ανθρωποφαγικές» δηλώσεις για την κοινωνία και τον κόσμο της εργασίας.

Η πολιτική εντιμότητα και ακεραιότητα επιβάλλει να πούμε μερικές αλήθειες για την προσπάθεια που καταβάλλει ν’ αντιμετωπιστεί το μέγιστο εθνικό θέμα της λαθρομετανάστευσης. Και γράφω αυτές τις γραμμές γιατί είδα από πολλούς να ξεχύνεται αρκετή μεμψιμοιρία, έως και συνωμοσιολογία.

Είναι προφανές ότι ο κ. Δένδιας, με την τεράστια ευθύνη που του έδωσε ο κ. Πρωθυπουργός, αντιλαμβάνεται το μέγεθος και την εθνική σημασία του προβλήματος.

Είναι επίσης προφανές ότι καταβάλλει μια μεγάλη και ειλικρινή προσπάθεια.

Στην προσπάθεια αυτή, το καλύτερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε όλοι, θα ήταν να το βουλώσουμε και να βάλουμε πλάτη, αφήνοντας του ένα βάθος χρόνου.

Μερικοί κάνουν απλές αριθμητικές πράξεις. Τόσους ελέγξατε, τόσους συλλάβατε, μόνο τόσους απελάσατε. Δεν είναι όμως έτσι.

Το πρώτο σημαντικό αποτέλεσμα είναι ότι με την φρούρηση των συνόρων μειώθηκαν ραγδαία οι εισερχόμενοι. Από 300 με 500 την ημέρα, γίνανε 12! Ευκταίο το μηδέν αλλά ήδη το αποτέλεσμα αυτό μετράει, το γράφει το ταμπλό του πολιτικού γηπέδου κι όπως ξέρετε, σημασία έχει τι γράφει το ταμπλό κι όχι αν παίξαμε απλά καλή μπάλα. Ο κ. Σαμαράς κι οι επιλογές του ως πρόσωπα, είναι πλέον κυβέρνηση, πρέπει να κρίνουμε τις πράξεις τους κι όχι να εκθειάζουμε τις προθέσεις τους. Εδώ λοιπόν, κάτι καλό γίνεται.

Δεύτερον, εξίσου σημαντικό, δεν είναι μόνο το πόσους απελαύνεις, σε αυτό πρέπει να φτάσεις οπωσδήποτε και με μαζικότητα, αλλά και το τι κλίμα φτιάχνεις. Πρέπει να εκπέμπεις σταθερά κι αμείλικτα το μήνυμα, ότι η ζωή των παρανόμων θα είναι πλέον πολύ δύσκολη. Αυτά, ξέρετε, οι κατσαπλιάδες μουσαφιραίοι μας τα συζητάνε μεταξύ τους. Παίρνουν και τον ξάδερφο στην Τόρα Μπόρα, στο Μογκαντίσου ή στην Λαχώρη και του το σφυράνε, ότι στην Ελλάδα σφίξανε πια τα γάλατα.

Θα δείτε έτσι, ότι θα αυξηθούν πολύ οι οικειοθελείς αναχωρήσεις. Οι αφρικανοί πωλητές λαθραίων, όταν θα καταλάβουν ότι δεν μπορούν πλέον να πουλάνε τα λαθραία τους και θα βρεθούνε να χρωστάνε στην Καμόρα πολλά ζεμπίλια με κατασχεμένες τσάντες κλπ, θα τα μαζέψουν και θα πάνε για φρέσκα σε άλλους τόπους.

Στην τελική αντιμετώπιση, η κυβέρνηση έχει σαν μονόδρομο μια ακόμη σκληρότερη πολιτική, με μεγάλους χώρους επ’ αόριστον κράτησης και αυστηρή καταστολή σε βάρος όσων δίνουν δουλειά και στέγη στους λαθραίους εισβολείς, με παράλληλη θέση διεθνώς των ευθυνών του κράτους δουλέμπορου, της Τουρκίας.

Αυτό που συμβαίνει όμως είναι μια καλή και ειλικρινής αρχή, που πρέπει να έχει σταθερότητα και αυξανόμενη ένταση.

Πιστεύω δε ότι και ο Υπουργός κι όλοι οι αρμόδιοι, όταν αντιληφθούν την τεράστια κοινωνική συναίνεση, που έχει αυτή η πολιτική, μόλις γίνουν ορατά τα πρώτα αποτελέσματα, θα χάσουν κι αυτή την μικρή νευρικότητα, που υπάρχει, μην τους πουν πως έσταξε η ουρά της «πολιτικής ορθότητας».

Στο μεταξύ όμως, αφού αγαπάμε την Πατρίδα, το μόνο σπίτι μας σε τούτο τον κόσμο, ας πούμε με ειλικρίνεια: Να συνεχίσει πιο δυνατά η κυβέρνηση, χωρίς φόβο για το τι θα πουν τα δέκατα του «προοδευτικού» πυρετού.

www.antinews.gr

ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΥΠΑΤΙΑ Ο ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ;

σχόλιο του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη


Μια πληροφορία είναι, προς το παρόν και ανεπιβεβαίωτη που όμως μας την μετέφερε αξιόπιστη πηγή και αν επαληθευθεί θα γελάσει κάθε
πικραμένος: Ο Πακιστανός της Πάρου, που λήστεψε, κακοποίησε σεξουαλικά κι έστειλε στην εντατική το δεκαπεντάχρονο κοριτσάκι, ήταν από τους κατσαπλιάδες της Υπατίας; Ήταν από αυτούς που εξευτελίσαν το ελληνικό κράτος και κάθε έννοια νομιμότητας με όλο εκείνο το πανηγύρι της ντροπής, με την κάλυψη Συριζαίων, της κυβέρνησης του ποδηλάτη και άλλων “προοδευτικών” δυνάμεων;
Επαναλαμβάνω, η πληροφορία δεν έχει επιβεβαιωθεί και ως εκ τούτου αποτελεί ακόμα μια φήμη. Δίνει όμως μια πολύ ενδιαφέρουσα εξήγηση για την στάση της αστυνομίας που έκανε τα πάντα για να μην φωτογραφηθεί ο δράστης κατά την μεταγωγή του. Λέτε να φοβήθηκαν μην γίνει σύγκριση των φωτογραφιών;
Αργά ‘η γρήγορα η φάτσα του θα βγει στα ΜΜΕ. Αν η φήμη είναι “ράδιο αρβύλα”, παραμένει απλά ένα απεχθές έγκλημα. Αν όμως η μούρη του ανιχνευτεί στο πλούσιο φωτογραφικό υλικό της Υπατίας και των “αλληλεγγυων”, τότε πρόκειται για μέγιστο πολιτικό ζήτημα, που θα σκάσει στα μούτρα της καθεστηκυίας ανακυκλωμένης αριστεραντζας. Αναμένουμε με ενδιαφερον…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΗΛΟΥ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΝ ΑΠΟΦΟΗΤΕΥΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ

Δεν γνωρίζω αν θα έρθει η Ντόρα, ο Καρατζαφέρης, ο φίλος μου Θάνος Πλεύρης ή όποιος άλλος. Πάντως σίγουρα στον παραπάνω σκοπό δεν με χωρίζει τίποτα με αυτούς ή με όσους επιστρέφουν στη ΝΔ τρέχοντας από τους ΑΝΕΛ και την Χρυσή Αυγή. Δεν με χωρίζει τίποτα με τα 9/10 της Χρυσής Αυγής, αφού είναι απλά δίκαια θυμωμένοι συμπολίτες μας, που ψήφισαν έτσι από απελπισία κι οργή κι όχι «νεοναζί». Δεν με χωρίζει τίποτα με όποιον ή όποια δεν θέλει κανείς να παίξει στο πόκερ την ασφάλεια 10.000.000 Ελλήνων, δεν θέλει να δει στην κυβέρνηση τους ιδεοληπτικούς της Υπατίας, αυτούς που θέλουν να νομιμοποιήσουν όλους τους κατσαπλιάδες μουσουλμάνους που πλημμύρισαν την χώρα και να διώξουν και την τελευταία επιχείρηση από την Ελλάδα υπερφορολογώντας την. Ο γιαλαντζί νεομπολσεβικισμός είναι αξιοθέατο για τα Εξάρχεια, όχι για κυβερνητική πολιτική.
Δεν θα συμφωνήσω ποτέ με την Ντόρα Μπακογιάννη πάνω στο Σχέδιο Ανάν, το σχέδιο απαρτχάϊντ σε βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την στάση της απέναντι στον μεγάλο Έλληνα ηγέτη, τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Είχα, έχω και θα έχω τεράστιες διαφορές μαζί της, όπως και με άλλους, πάνω στα εθνικά θέματα, στην στάση της Πατρίδας απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό και σε άλλα ζητήματα.
Αντίστοιχα έχω διαφορές με το ΛΑΟΣ, ακόμη και στην αισθητική του ύφους.
Αυτά όμως δεν έχουν σημασία σε αυτή τη φάση. Οφείλουμε όλοι να φράξουμε τον δρόμο στους ψευδόμενους τυχοδιώκτες, σε όσους έχουν κρυφή ή φανερή ατζέντα δραχμής, σε όσους ονειρεύονται μαζί με το Μνημόνιο να καταγγείλουν και την συμφωνία της Βάρκιζας και να εφαρμόσουν στην καμπούρα του λαού μας καταστροφικές και μισελληνικές ιδεοληψίες.
Διαφωνούσα με την συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου και ήμουν υπέρ του όχι στη δανειακή σύμβαση. Όμως δεν έχω «προσωπική ατζέντα» και δεν πρόκειται να αποκτήσω τώρα. Κατανοώ τα κίνητρα τότε του Αντώνη Σαμαρά και το αίσθημα ευθύνης του, που εκτίμησε ως υπαρκτό ενδεχόμενο κίνδυνο κατάρρευσης. Θεωρούσα ότι άξιζε να πάρουμε το ρίσκο, αντιπροτείνοντας πάντοτε την φιλελεύθερη, αναπτυξιακή κι ευρωπαϊκή πρόταση μας. Έκρινε αλλιώς. Είμαι απλό μέλος κι είναι ο Αρχηγός μου, ο σημαιοφόρος των ιδεών μας.
Σήμερα είμαστε εδώ, με άλλα και θανάσιμα επικίνδυνα δεδομένα. Οφείλουμε όλοι να παραμερίσουμε τις όποιες διαφορές μας, να ξεχάσουν πολλοί τις προσωπικές φιλοδοξίες ή εμμονές τους και να συγκροτήσουμε, με πυκνή ενότητα στρατιωτικής φάλαγγας, το Μέτωπο απέναντι στους τυχοδιώκτες κάθε απόχρωσης για την διάσωση της αστικής δημοκρατικής Ελλάδας.
Όλοι δε, μα όλοι, εμείς οι πολλοί του κόσμου της εργασίας, στον οποίο ανήκω αλλά κυρίως οι λίγοι αληθινοί αστοί και οι ισχυροί, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι την μεγαλύτερη ασφάλεια, την μεγαλύτερη εγγύηση για την κοινωνική συνοχή, την εθνική και κοινωνική ενότητα, την παρέχει η κοινωνική δικαιοσύνη, η διασφάλιση της κοινωνικής κινητικότητας. Οφείλουμε να βρούμε τρόπους και πολιτικές που θα δώσουν ανάσα κι ελπίδα στους πολλούς, που ήδη υποφέρουν. Την νομιμοφροσύνη των πολλών την κερδίζει η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, η φροντίδα για τους αδύναμους. Όχι ο φόβος κι οι απειλές. Λαϊκή είναι η βάση μας. Οι πολλοί εκλέγουν τους λίγους.
Και να θυμίσω ότι η βασική μας διαφορά από τους τυχοδιώκτες του ΣΥΡΙΖΑ, από αυτούς που επενδύουν στην καταστροφή και τον κοινωνικό πόλεμο, δεν είναι μόνο η πίστη μας στην εθνική ιδέα. Είναι και η πίστη μας στην εθνική και κοινωνική ενότητα. Όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, ισχυροί ή αδύναμοι, έχουμε δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις απέναντι στην Πατρίδα, της οποίας πολυτιμότερο κεφάλαιο είναι οι Άνθρωποι.
Κι απευθυνόμενος στις εκατοντάδες χιλιάδες φίλους που στις 6 Μαΐου επέλεξαν ΑΝΕΛ και Χρυσή Αυγή, θα τους πω ότι δεν νοείται στις 17 Ιουνίου πατριωτική ψήφος, η οποία θα δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ την πρωτιά και το μπόνους των 50 εδρών. Θα πω στους νοικοκυραίους, στους σοβαρούς ανθρώπους, που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ ή νεοφιλεύθερα προσωπικά μορφώματα ότι οι διαφορές μας θα είναι άνευ σημασίας αν η χώρα μετατραπεί σε μπατιρημένη κι απόβλητη Βενεζουέλα, χωρίς μάλιστα πετρέλαιο και με γείτονα την καραδοκούσα Τουρκία.
Η Πατρίδα, αδέρφια, σήμερα είναι ένα πολιορκημένο κάστρο. Και σ’ ένα πολιορκημένο κάστρο κάθε διαφωνία ισοδυναμεί με προδοσία. Ας κάνουμε, εμείς, της ευρύτερης Φιλελεύθερης και Πατριωτικής Παράταξης το καθήκον μας, αφήνοντας επί μέρους διαφορές στην άκρη, φέρνοντας ένα κραταιό ποσοστό στην κάλπη, σταματώντας τους επικίνδυνους τυχοδιώκτες κάθε απόχρωσης. Πάντα σε μας έπεφτε το χρέος.



 ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ

ΤΟ ΡΕΚΒΙΕΜ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Στην Ελλάδα δεν βαριέσαι ποτέ. Να, απόδειξη ότι ο Βενιζέλος θέλει να κάνει νέα αρχή με τον Τσουκάτο και την…Φώφη.
Προσπαθεί να ενεργοποιήσει τα βαθύτερα ανακλαστικά του ΠΑΣΟΚ – μπαρόκ αλλά όσο κι αν χτυπάει το γόνατο με το σφυράκι, αυτό έχει πάθει αγκύλωση. Ο ελληνικός βαλκανικός «σοσιαλισμός» βάρυνε πολύ από την βουλιμία του για χωρίς αρχές και ιδέες εξουσία.
Καταβρόχθισε όποιες... καλές προθέσεις υπήρχαν προ τριακονταετίας και κατάπιε αμάσητες τις έννοιες των λέξεων, των ίδιων των ιδεών, διέλυσε το κράτος, κοινωνικοποίησε την διαφθορά και αναδεύοντας τον πάτο της κοινωνίας με τη ρουσφετολογική χουλιάρα, έβγαλε στον αφρό όλη τη σαβούρα.
Απίθανοι τύποι, συνδικαλισταράδες με βρώμικο μάτι, κολλητοί και παρατρεχάμενοι, αφού πούλησαν στη λιανική το παραμύθι που εισήγαγε χονδρικώς η ηγεσία του πάλαι ποτέ κινήματος, αφού προσκύνησαν την διαπλοκή κι έγιναν κολαούζοι της, στο τέλος, επί του ψηλού παιδιού από τη Μινεσότα, φάγανε πολύ βαρύ επιδόρπιο: νεοφιλελευθερισμό, ωμό και σε διπλή μερίδα. Έτσι στο κύκνειο άσμα του το ακούνητο και πετρωμένο ως στήλη άλατος «κίνημα», συγκρούστηκε με τον ίδιο τον σκληρό πυρήνα του.
Αυτή την ιδιόμορφη κι αντιπαραγωγική κομματική και κρατική γραφειοκρατία, που έχτισε τείχη σκανδαλωδών προνομίων για μια νομενκλατούρα ημιμαθών έως αγράμματων, όπου συχνά οι πιο επικίνδυνοι ήταν όμως οι πιο «γραμματιζούμενοι».
Ο λόγος απλός. Τελειώσανε τα φράγκα. Τα δανεικά που έπαιρναν τα κορόϊδα, ήτοι ο Λαός, τα οποία δεν ήταν τελικά αγύριστα, στέρεψαν. Το «αεροπλανάκι» του ελληνικού ντεμέκ σοσιαλισμού, όπως όλα τα «αεροπλανάκια», κάποια στιγμή έσκασε και τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Πάνε οι χρυσές εποχές του πλιάτσικου, όπου τα έργα χρεώνονταν διπλά και τρίδιπλα, όπου οι παρέες στην γνωστή πλατεία φουμάρανε αυτάρεσκα τις πουράκλες τους. Χρηματιστήρια, Ολυμπιακοί Αγώνες, όπλα, προμήθειες, μεγάλες μπίζνες. Τότε παχύνανε οι ισχνοί αγωνιστές, βγάλανε τα ζιβάγκο του «Τρίτου Δρόμου», φορέσανε γυαλιστερά κουστουμάκια, σαν τραγουδιστές σκυλάδικου και το ρίξανε ζαλισμένοι στην ντόλτσε βίτα. Στο ράφι σκονίζονταν οι φωτογραφίες με τον Ορτέγκα και τον Αραφάτ και κάτι απωθημένα για καλάσνικοφ κι ένοπλους αγώνες. Έμεινε μόνον η χρήσιμη συμπάθεια προς τον προθάλαμο της εγχώριας τρομοκρατίας και τους μπαχαλάκηδες, τόσο χρήσιμα σε δύσκολους καιρούς κι όποτε η επάρατος δεξιά πήγαινε να κουνήσει καμμιά πέτρα από τα θεμέλια της μεταπολιτευτικής παράγκας.
Τώρα όμως η μηχανή που παρήγαγε χλιδάτη ζωή για τις καραπροοδευτικές στελεχάρες έμεινε από καύσιμο. Βερεσέ γιοκ. Δεν μπορούν να κάνουν πια τράκα από τον Λαό, γιατί απλούστατα ο Λαός είναι ρέστος, πιο στεγνός κι από την έρημο Σαχαρά.
Θα σας πω λοιπόν τι μέλλει γενέσθαι. Το βλέπω το όραμα του νέου ΠΑΣΟΚ με τον νέο πρόεδρο του. Θα πουν «Δεν είμαστε πλέον εμείς, είμαστε άλλοι». Είναι ικανοί, ήδη το κάνουν, να καταγγείλουν τον εαυτό τους, να αποκηρύξουν μετά βδελυγμίας τις πράξεις τους και να ζητήσουν με λοξό μάτι άλλη μια ευκαιρία. Τι να προλάβουν να κάνουν σε μόλις τριάντα χρόνια; Απλώς διέλυσαν την χώρα, τις έννοιες των ιδεών, το ηθικό των απλών ανθρώπων, την παραγωγική βάση της χώρας. Ήμουν φοιτητής και τα γένια μου πλέον άρχισαν ν’ ασπρίζουν αλλά αυτές οι ίδιες φάτσες, με την ίδια νοοτροπία, παραμένουν φάτσα κάρτα στην πολιτική ζωή του τόπου.
Είναι χρισμένοι με το αίμα της Πατρίδας από την κορυφή ως τα νύχια. Τώρα στέκονται πάνω στα ερείπια που σώρευσαν οι πράξεις και οι παραλείψεις τους και θα διεκδικήσουν πάλι την ψήφο των απλών ανθρώπων. Το ΠΑΣΟΚ τελικά δεν είναι απλά ένα κόμμα, είναι μια νοοτροπία. Νοοτροπία παρακμής και ψεύδους. Είναι το κόμμα της ήσσονος προσπαθείας, όταν είναι για το καλό και σταχανοβίτες της κοινωνικής αποσύνθεσης, όταν είναι για το κακό.
Οι ερχόμενες εκλογές λοιπόν είναι μια ευκαιρία να τελειώσουμε με αυτή την νοοτροπία, με αυτό το μοντέλο του άρπαγα ψευδολόγου γραφειοκράτη, που υποδύεται τον φιλολαϊκό και προοδευτικό. Γι’ αυτό η χειρότερη υπηρεσία που μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας ως Λαός, είναι με την ψήφο μας να οδηγήσουμε το πολιτικό σκηνικό σε πολυδιάσπαση, να στερήσουμε από τον Αντώνη Σαμαρά την αναγκαία κοινοβουλευτική και λαϊκή νομιμοποίηση που χρειάζεται για να δώσει το τελικό χτύπημα στην μεταπολιτευτική παράγκα και κυρίως στη «νοοτροπία ΠΑΣΟΚ».
Το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου διακινεί υπογείως τα περί μετεκλογικής συνεργασίας με την Νέα Δημοκρατία με δυο σαφείς στόχους: αφενός κλείνει το μάτι στους οπαδούς του, που φυλλοροούν, λέγοντας «μην μας αφήσετε να καταρρεύσουμε και θα είμαστε πάλι στα κόλπα, θα έχουμε πάλι μερίδιο εξουσίας, μερίδιο στα ιμάτια της χώρας, έστω και τώρα κάτω από το Σταυρό».
Αφετέρου ξέρουν ότι αυτή η ύπουλη προπαγάνδα εξαγριώνει τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας, όχι μόνον τον σκληρό πυρήνα αλλά κι όσους αναποφάσιστους διακρίνουν ότι ο Αντώνης Σαμαράς είναι η μόνη αστική δημοκρατική επιλογή με ρεαλιστικό και λειτουργικό σχέδιο για την Πατρίδα. Το τελευταίο πράγμα που θέλουν είναι να δουν και πάλι τον Βενιζέλο και τους λοιπούς πολιτικούς «συνεργούς» του ιδεοληπτικού ποδηλάτη σε υπουργικούς θώκους.
Η λύση λοιπόν είναι μία. Ισχυρή και αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατρίας. Η ψήφος σε κόμματα διαμαρτυρίας απλώς εξυπηρετεί το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ να διασωθεί, να μείνουν ατιμώρητοι όσοι οδήγησαν την χώρα εδώ που την οδήγησαν. Άλλωστε η ηγετική ομάδα του το έχει αποδείξει επί δεκαετίες. Τίποτε δεν είναι πάνω από τα κομματικά συμφέροντα, ούτε το εθνικό συμφέρον, ούτε οι θεσμοί, κανείς. Δεν πιστεύουν στην εθνική και λαϊκή ενότητα. Για την ακρίβεια δεν πιστεύουν σε τίποτα. Κάλλιστα θα μπορέσουν να γράψουν κάτω από τον μπαταρισμένο πράσινο ήλιο την κυνική φράση του Μοντεχρήστο, του αρουραίου του Αρκά: «Είναι καιρός ν’ αφήσουμε τους εγωϊσμούς και να ασχοληθούμε και λίγο με τον εαυτό μας». Αυτό δεν κάνουν τριάντα χρόνια;


ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ
Δημοσιεύεται στην “Δημοκρατία" 28/3/2012

Η Ν.Δ. ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;

Καλές είναι οι διευθετήσεις κορυφής. Να πείθεις ότι είσαι σοβαρός, μετρημένος κι αξιόπιστος. Γιατί οι Φράγκοι κι οι Αλαμανοί είχαν εδώ και καιρό μια τιμωρητική διάθεση μετά τα αεροπλανικά του ψηλού παιδιού από τη Μινεσότα. Θέλανε να μας κουρέψουν με την ψιλή, να μας αφήσουν μόνο μια φούντα μπροστά, όπως τότε στο 6ο Δημοτικό του Κορυδαλλού, κι αφού μας πλακώσουν με τον χάρακα, να μας στείλουν στη γωνία να κάνουμε τον «πελαργό» γιατί ήμασταν χύμα στην διαχείριση. Είμαι ειδικός επί του θέματος, έτσι έβγαλα το νηπιαγωγείο και την πρώτη δημοτικού, ένεκα διαγωγής. Και μάλιστα στην εξτρίμ εκδοχή του «πελαργού». Το ‘να πόδι ψηλά και τα χέρια στην ανάταση. Είχες δικαίωμα μόνο ν’ αλλάζεις πόδι, όταν δεν άντεχες. Κάνεις τετρακέφαλο τσιμέντο.
Καλό λοιπόν να ανοίξεις κανάλια με τους έξω, να εξασφαλίσεις ότι σε ακούνε, να γίνεται συζήτηση για την ανάπτυξη, να ΄ρθει και κανένα κονδύλιο στην πραγματική οικονομία, που θα διώξει τις αράχνες από τις ταμειακές.
Καλές κι οι εξηγήσεις με τους μέσα, τους μεγάλους παράγοντες του δημοσίου βίου και της οικονομίας, να χωνέψουν ότι σε λίγο θα κάνεις κουμάντο. Όλα καλά.
Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα. Οι έξω δεν ψηφίζουν κατά δω. Ούτε σε μονοεδρική. Αυτοί, ξέρετε, Βεστφαλία, Σβάμπεν, σε όμορφα χωριά – λακούβες στην Φλάνδρα, στο Παρίσι κλπ, ψηφίζουν κάτι παράξενα. Εδώ, ούτε ως ετεροδημότες.
Οι δε εγχώριοι κραταιοί, αληθινοί ή παραπαίοντες, έχουν μεν ψήφο αλλά μια ο καθένας. Ολόιδια κι απαράλλαχτη με του Μπάμπη, του Θανάση, της Μαρίας και της Ελένης. Είπαμε, ποσοτική είναι η διαδικασία, όχι ποιοτική ή τιμοκρατική.
Αφού λοιπόν ανοίξεις κανάλια, κάνεις τους ισχυρούς, μέσα κι έξω, να αποδεχτούν την επερχόμενη ηγεμονία σου και να σκύψουν με συγκατάβαση στην σοβαρότητα σου και στα σχέδια σου, μετά έρχεται η πραγματική μάχη. Εδώ, στα Μαρμαρένια Αλώνια της αληθινής κοινωνίας, ζουν οι αληθινοί άνθρωποι.
Οι Έλληνες. Μυστήριοι, καχύποπτοι, εκρηκτικοί, ένα περίεργο κράμα ζοχαδιακού μεγαλείου. Έχει καεί η γούνα τους ως την πέτσα. Ηγέτες – πουλιά, με απλωμένα χέρια, τους πούλησαν τρελό παραμύθι από τα μπαλκόνια των υποσχέσεων. Χίμαιρες, δανεικά μα όχι αγύριστα, λέξεις σερπαντίνες. Τους έλαχε κι αυτό το τελευταίο χουνέρι, ο ταξιδιάρης Μπάτμαν, ένεκα η κολλητή φόρμα. Θυμάστε. Καβαλάει μόνο ποδήλατο από ανθρακονήματα, που κοστίζει όσο οι ετήσιες απολαβές μισθωτού. Μετά από αυτόν, μόνο οι ακρίδες, ο βουλιμικός για εξουσία διάδοχος και ο τεταρταίος πυρετός είναι χειρότερα.
Αυτοί λοιπόν, οι πολλοί και αληθινοί άνθρωποι, θα πάνε στην κάλπη και θα κρίνουν την παρτίδα. Για να δουν το αληθινό δίλημμα, που είναι το ποιος θα κυβερνήσει στ’ αλήθεια την Πατρίδα, υπάρχει μια προϋπόθεση. Να φτάσει σε αυτούς ένα λιτό, σαφές, λακωνικό μήνυμα. Χωρίς αμφισημίες. Η αλήθεια του να κόβει σαν τον αθέρα του μαχαιριού.
Και το μήνυμα, για να θεωρηθεί αξιόπιστο, πρέπει να έχει αξιόπιστους μαντατοφόρους. Τις ρωμαλέες ιδέες ενός τολμηρού ηγέτη, πρέπει να τις μεταφέρουν άνθρωποι που κοιτούν κατάματα. Όσοι κοιτούν λοξά, κάτω ή πάνω από τον ώμο των Ελλήνων, όσοι κομπιάζουν ατσαλάκωτοι, με το τζελ στο μαλλί να ‘χει στομώσει τις εγκεφαλικές σπείρες, δεν μπορούν να πείσουν.
Η κοινωνία θα ψηφίσει σαν να πυροβολεί. Πολλοί θα πάνε αγριεμένοι στην κάλπη όχι για να ψηφίσουν αλλά για να εκδικηθούν. Πρέπει λοιπόν οι άξιες ιδέες ενός ηγέτη, που πέρασε δια πυρός και σιδήρου, να βρουν τον δρόμο τους προς τις καρδιές και τα μυαλά αυτών που, μόνοι αυτοί, θα κρίνουν τελικά το συλλογικό μέλλον.
Κι αυτό θέλει κάτι απλό: κήρυκες με έξωθεν καλή μαρτυρία, αθώους του αίματος…


ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ

antinews.gr

Ο ΦΑΗΛΟΣ ¨ΓΡΑΦΕΙ.... ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ¨

Το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ της μαύρης τρύπας της νεότερης πολιτικής Ιστορίας, του γκρίζου πρωθυπουργού των Ιμίων, των S-300 και του Οτσαλάνειου άγους, είχε και διάφορους βοηθητικούς. Έναν αχταρμά από καθεστωτικούς «διανοούμενους», κάτι μεταλλαγμένους ρηγάδες, αριστεριστές πάσης αποχρώσεως, κατά κανόνα σιτιζόμενους στο κρατικό πρυτανείο και ταβλαδόρους της γνωστής πλατείας. Ξέρετε, λίγος διεθνισμός, κάργα μισελληνισμός και πιθηκισμός σε ότι συνέβη πριν σαράντα χρόνια εις Παρισίους και στο campus του Μπέρκλευ. Κάτι σαν Μαρκούζε και Σαρτρ με τσαρούχια, στο πιο αγράμματο, πολύ πιο αγράμματο.

Χωθήκανε παντού. Πανεπιστήμια, παιδαγωγικά ινστιτούτα, εφημερίδες, ΜΚΟ και ξερό ψωμί, «τέχνη». Κι όποτε το σύστημα τράβαγε ζόρια είτε γιατί βομβαρδίζονταν σχολεία, ψυχιατρεία και εν γένει γυναικόπαιδα στη Σερβία, είτε χρειαζόταν στήριξη ο χασάπης Θάτσι στο Κόσοβο ή οι Τσετσένοι που μακελεύουν παιδάκια του δημοτικού και κόβουν αυτιά ομήρων, Σχέδιο Ανάν κλπ, τα καλά παιδιά απίκο. Ένα κείμενο με υπογραφές, πάντα τις ίδιες, έσκαγε μύτη και οι βοηθητικοί, πρώην «επαναστάτες», κάνανε το σέρβις που απαιτούσε το σύστημα, πάντοτε με θέσεις, που κατά διαβολική σύμπτωση ταυτίζονταν με τα συμφέροντα κραταιών ή και λίγο παρηκμασμένων συμμάχων. Ένας ροζ πολτός, που έχει χρόνια κολλήσει σαν τσίχλα στο παπούτσι της Πατρίδας.

Ορισμένοι από δαύτους επιβίωσαν και χωθήκανε στα κόλπα και επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας με λαμπρές επιδόσεις αποδόμησης της εθνικής ταυτότητας. Διότι κι η δική μας παράταξη για χρόνια είχε το σύνδρομο του ενοχικού νικητή. Ο κορμός τους όμως πάντοτε ερωτοτροπούσε με τον Συναπισμό αλλά για ματσαμπούκα, που λέει ο λαός, πήγαινε στο ΠΑΣΟΚ. Επί των ημερών του αλήστου μνήμης ψηλού παιδιού από τη Μινεσότα, κάνανε κανονική επιδρομή. Τρουπώσανε, που έλεγε κι ο φοβερός Βουτσάς στην γνωστή ταινία. Να το πούμε αλλιώς, η Αριστερά τους εκπαίδευε και το ΠΑΣΟΚ τους εργοδοτούσε.

Τώρα όμως που το πράσινο καράβι μπατάρισε και μπάζει θανάσιμα, πολλοί από αυτούς κι αυτές της κάργα «διανόησης» κι αριστεροσύνης, ανεβήκανε στα ρέλια και φουντάρανε. Με δυο τρεις απλωτές σκαρφαλώνουν ένας – ένας, μια – μια, στην Δημοκρατική Αριστερά. Θυμάστε τότε τον Θέμελη, τον Τσουκάτο και τον Πανταγιά με τις ίδιες καμπαρντίνες, σαν τρίδυμα από άλλη μάνα κι άλλο πατέρα, τότε που στον πρωϊνό καφέ του Μαξίμου κόβανε και ράβανε; Αυτούς τους θυμάστε. Υπήρχαν όμως και άλλοι, οι τριγύρω, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα του τότε «θαύματος», που μας έστειλε τώρα τον λογαριασμό. Αυτοί οι τριγύρω λοιπόν, το αφάν γκατέ, ο Λόχος Ψυχολογικού Πολέμου του συστήματος σε όλες τις δοκιμασίες του, όταν το φρόνημα κι η λογική του λαού ήταν απέναντι στα απίστευτα που έχουμε δει από την νύχτα των Ιμίων ως σήμερα, τώρα δίνει πρωϊνή αναφορά στην ΔΗΜ.ΑΡ. Μαζί και κάτι οπαδοί του σμυρνέϊκου συνωστισμού, ποιητές εκ του προχείρου, ντεμέκ λόγιοι ραδιοφωνατζήδες και άλλα εξωτικά πουλιά. Η δημοσκοπική άνοδος του κόμματος κι η ελπίδα τους για πολυκερματισμό του πολιτικού συστήματος, δημιουργεί μια φρούδα ελπίδα για ένα τόσο δα κομματάκι εξουσίας ή έστω αποκατάστασης κι επιρροής. Σου λέει, «εδώ σε τόσες περιφέρειες το ΠΑΣΟΚ θα παλέψει στήθος με στήθος με τον τέταρτο, εδώ θα κάτσω;».

Ο Φώτης είναι φίλος μου, δεινός μαχόμενος δικηγόρος, συγκροτημένος, έντιμος και μετριοπαθής. Όμως η Δημοκρατική Αριστερά, κατά ένα τρόπο, γίνεται ένα ροζ αριστερό πλυντήριο για όλους αυτούς τους παραπάνω.

Και βέβαια από κανέναν δεν πέρασε απαρατήρητο το σουρεαλιστικό να καταψηφίζουν στη Βουλή οι βουλευτές της αυτό, για το οποίο εγκάλεσαν την γερμανική αριστερά, γιατί δεν το ψήφισε!

Το ΚΚΕ μπορεί σε πολλά θέματα να ζει στην Πλειστόκαινο και να θέλει να ρυμουλκήσουμε τη χώρα δίπλα στον βορειοκορεατικό παράδεισο αλλά όλους αυτούς δεν τους είχε ποτέ σε υπόληψη. Άσε που πολλοί από αυτούς στα γεροντάματα εξελίχθηκαν σε ένα περίεργο είδος «διεθνιστή» αντικομμουνιστή, με αισθήματα πλέον λαγνείας για τις επιλογές της υπερατλαντικής υπερδύναμης. Άλλωστε πάντοτε η κομματική πειθαρχία του «ορθόδοξου» ΚΚΕ, τους στένευε στις μασχάλες. Αυτοί πάντοτε θέλουνε να το έχουνε δίπορτο. Αστόπαιδα οι περισσότεροι. Διότι ξέρετε, τότε στη μεταπολίτευση, όποιος ντρεπόταν να πει ότι είναι δεξιός και ζοριζόταν στην ιδέα να κατεβαίνει στις πορείες με την ΚΟΒ μαζί με οικοδόμους, το έπαιζε ανανεωτικός ή ούλτρα επαναστάτης. Από Ερυθρούς Χμερ, Τσε και πάνω. Α, όλα κι όλα, ή θα τις κυκλώνανε τις πόλεις από την ύπαιθρο ή τίποτα. Όλα τα επαναστατικά στάδια σε χρόνο dt, μια κι έξω. Ήταν και της μόδας τότε, μαζί με τα αμπέχωνα και τα μούσια. Αλλιώς ούτε γκόμενα δεν βγάζανε.

Το σίγουρο είναι πως σήμερα, διάφοροι σημιτικοί και η καθεστωτική μηδενιστική, σινιέ, αριστερά της πλατείας προσπαθούν να ξεπλυθούν και να ανακυκλωθούν γι’ άλλη μια φορά, μέσα από το νέο σχήμα.

Άλλωστε το έχουμε ξαναπεί: στην Ελλάδα εκτός από το χαρτί, το γυαλί και το αλουμίνιο, ανακυκλώνεται και η αριστεράντζα. Έτσι θα κρατούν πάντοτε οπτική επαφή και συνάφεια με την εξουσία, το χρήμα, την προβολή κι ότι έχει ανάγκη ο σωστός άνθρωπος με φουλάρι, για να ζήσει σταυροπόδι κι άνετα.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ¨ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ¨ 4.3.2012

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΗΓΕΤΗ...

Οι απλοί άνθρωποι δεν υπεισέρχονται σε βαθιές αναλύσεις. Αυτό που ξέρουν, είναι τι γράφει σήμερα η επιταγή της μισθοδοσίας τους ή της σύνταξης τους και τι έλεγε πριν δυο ή τρία χρόνια.

Με ποιον τρόπο όμως θα μπορούσε σε ένα βάθος χρόνου να αποκατασταθεί το εισόδημα κι η ποιότητα ζωής των πολιτών; Με δανεικά που θα βρούμε από άγνωστες πηγές και που οι πραγματικοί ή φανταστικοί δανειστές θα δεχθούν να τα μοιράσουμε στον κόσμο, εξακολουθώντας να έχουμε ελλείμματα, αναποτελεσματικό χαοτικό κρατικό μηχανισμό, διαφθορά, διαπλοκή, ανύπαρκτους εισπρακτικούς μηχανισμούς και υπανάπτυξη; Μήπως νομοθετικά, με δια νόμου καθορισμό κατώτατου μισθού 1800 ευρώ; Γιατί όχι τότε 2000 ή 3000 ευρώ; Τζάμπα είναι στα χαρτιά. Επειδή όμως στην αληθινή ζωή και οικονομία δεν είναι τζάμπα, ας δούμε την αλήθεια κατάματα.

Αισχρή κι απαράδεκτη η συμπεριφορά πολλών ευρωπαίων και δανειστών μας. Ο κ. Σόϊμπλε, ξέροντας ότι ενόψει εκλογών στη Γερμανία, δημοσκοπικά κερδίζει όποιος πουλάει τσαμπουκά και ειρωνείες στους Έλληνες, μας προσβάλλει, απευθυνόμενος όχι τόσο στους Έλληνες αλλά στο γερμανικό εκλογικό σώμα. Αυτά όμως, δίκαια μεν μας εξοργίζουν και μας θίγουν βάναυσα, όμως η ουσία δεν αλλάζει. Πρώτοι εμείς πρέπει να συμμαζέψουμε τις δαπάνες, να βελτιώσουμε τα έσοδα και την αποτελεσματικότητα του κράτους μας. Για να μπορέσουμε όμως κάποια στιγμή να βελτιώσουμε το επίπεδο και την ποιότητα ζωής των πολιτών πρέπει να δημιουργήσουμε αληθινό πλούτο για να τον αναδιανείμουμε. Πλούτο που θα προκύψει ως προϊόν ανασύστασης μιας πολυποίκιλης παραγωγικής βάσης της χώρας πάνω σε υγιείς και σύγχρονες βάσεις, με νίκη πάνω στην γραφειοκρατία και στην διαπλοκή, συντρίβοντας τον δεινόσαυρο της πολυνομίας και αναποτελεσματικότητας.

Η ανάπτυξη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, κάτι που θα έρθει ένα πρωί σαν μάννα εξ ουρανού και μέσα σε λίγες μέρες θ’ αρχίσουμε να τρώμε με χρυσά κουτάλια. Θα πρέπει ν’ ανεβούμε σκαλί – σκαλί, με αγώνα, με μεταρρυθμίσεις που θα δημιουργήσουν επιτέλους μια υγιή κι ανταγωνιστική οικονομία και κοινωνία. Να τελειώνουμε με την «Δημοκρατία των κολλητών», με τα καρτέλ των μπετατζήδων, εμπόρων όπλων, μεσαζόντων, ιδιοκτητών ομάδων και ιδιοκτητών ΜΜΕ, που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν επί δεκαετίες εξόδοις του «κυρίαρχου λαού». Τίποτα , αδέρφια, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ελεύθερη υγιή επιχειρηματικότητα. Αυτή είναι το φυσικό περιβάλλον όπου ανθίζει η δημιουργικότητα των καλύτερων. Αυτή, με την εποπτεία του κράτους, μέσα από σαφείς κανόνες, κινεί τις αναπτυσσόμενες σύγχρονες οικονομίες. Όχι τα 14 φορολογικά νομοσχέδια σε ένα χρόνο, όχι οι πέντε και δέκα φορείς που εμπλέκονται για να ανοίξει και αδειοδοτηθεί και η μικρότερη επιχείρηση, συχνά άντρα εκβιασμών.

Ζούμε στο καλύτερο οικόπεδο που έχει ο Θεός πάνω στη Γη. Οι άνθρωποι μας, οι Έλληνες, μόλις φύγουν μακριά από το κράτος δεινόσαυρο, της ρουσφετολογίας, της αναξιοκρατίας, της διαπλοκής και της γραφειοκρατικής μέγγενης, και βρεθούν σε άλλους ουρανούς, σε χώρες με σοβαρούς σύγχρονους θεσμούς και αξιοκρατία, διαπρέπουν, κατακτούν όλες τις κορυφές. Οι ίδιοι άνθρωποι που εδώ έχουν συχνά σπάσει το κεφάλι τους στα τείχη της παρακμής, του κομματισμού και της βλακείας.

Πρέπει λοιπόν να απελευθερώσουμε τις αστείρευτες δυνάμεις των ανθρώπων μας, των Ελλήνων. Τότε, γκρεμίζοντας τα τείχη της παρακμής, απομακρύνοντας τα ερείπια και τα μπάζα ενός αποτυχημένου κρατισμού, θα μπορέσουμε να δούμε την βιομηχανία, την γεωργία, την κτηνοτροφία, το εμπόριο, τις υπηρεσίες, τις νέες τεχνολογίες, να ανθίζουν, τους ανθρώπους να έχουν δουλειές και εισοδήματα και το κράτος να γεμίζει τα ταμεία του. Έτσι και την ποιότητα ζωής μας θα αποκαταστήσουμε και τα χρέη θα ξοφλήσουμε και θα μπορέσουμε να μουτζώσουμε τους υβριστές μας, ν’ αφήσουμε με την όρεξη τους κερδοσκόπους και τους υποψήφιους πλιατσικολόγους, τους γύπες που καραδοκούν να πέσουμε για να ξεσκίσουν τις σάρκες της Πατρίδας.

Όποιος έστω υπονοεί ότι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι, στον δρόμο της γραφειοκρατικής αγκύλωσης, της παρακμής και των δανεικών κι ότι όχι μόνο θα αποτρέψουμε την συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος αλλά θα το αποκαταστήσουμε κιόλας, απλά είναι κοινός πολιτικός απατεώνας και τυχοδιώκτης ή επενδύει στο χάος, ώστε μετά να οικοδομήσει στα ερείπια την ιδεοληπτική φαντασίωση του.

Λένε μερικοί, και τι διαφορά θα έχει η α ή β κυβέρνηση μετά τα όσα συμφωνήσαμε; Τεράστια. Μια νέα αυτοδύναμη κυβέρνηση, με ισχυρή λαϊκή εντολή και βούληση θα μπορεί να διαπραγματευθεί με βάση την πραγματικότητα, που είναι δυναμική, θα αλλάζει ανάλογα με τα δεδομένα που δημιουργεί η πανευρωπαϊκή ύφεση. Ο αγώνας ενάντια στην γραφειοκρατία, η δημιουργία ελκυστικού, αξιοκρατικού και υγιούς περιβάλλοντος για επενδύσεις δεν εμποδίζεται από κανένα Μνημόνιο. Η απλοποίηση και ευελιξία του θεσμικού πλαισίου δεν εμποδίζεται από καμμία Τρόϊκα. Η άμεση ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ, η έρευνα και εκμετάλλευση της, σε συνεργασία με την Κύπρο και το Ισραήλ, δεν εξαρτάται από κανένα δανειστή κι ούτε ποτέ μπορεί να κατασχεθεί ο ορυκτός πλούτος μας, με ή χωρίς αγγλικό δίκαιο. Και μόνη η ανακήρυξη της ΑΟΖ θα αποτυπωθεί άμεσα και θετικά σε όλους τους οικονομικούς δείκτες. Η Κύπρος εντός του 2012 αρχίζει να βάζει ζωντανό χρήμα στο ταμείο της. Αυτό έπρεπε να είχαμε κάνει κι εμείς χθες κιόλας!

Υπάρχουν χίλια πράγματα που μπορούμε να κάνουμε, τα οποία θα δημιουργήσουν όχι απλά ελπίδα αλλά μια χειροπιαστή θετική πραγματικότητα. Αυτό όμως προϋποθέτει ισχυρή κυβέρνηση, όχι ψήφο διαμαρτυρίας και πολυδιάσπαση. Η Πατρίδα χρειάζεται Ηγέτη κι όχι χάος, όχι βολικές συνθήκες για τους γύπες που επιθυμούν να συνεχίσουν το παλιό τους παιχνίδι στη νέα εποχή. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχει μόνο μία συντεταγμένη πολιτική δύναμη, κοινωνικά φιλελεύθερη, λαϊκή και πατριωτική, μόνο μια αστικοδημοκρατική επιλογή Ηγέτη, πατριωτική δύναμη ευθύνης. Γι’ αυτούς και πολλούς άλλους λόγους η ανάγκη για εκλογές είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, για να αποκτήσουμε ηγεσία, διαπραγματευτική δύναμη, και οι πολιτικές να αποκτήσουν δημοκρατική και ηθική νομιμοποίηση. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή είναι συνταγματική εκτροπή και ραντεβού με το χάος, το οποίο, όπως πάντα θα το πληρώσουν οι πολλοί και αδύναμοι.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ¨ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ¨

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ

Ήρθαν πιο κοντά από ποτέ κι αλαλάζουν. Μας ζητούν να μειώσουμε όχι απλά τις αμυντικές μας δαπάνες αλλά ακόμη και των αριθμό των εισακτέων στις Στρατιωτικές Σχολές μας. Να απολύσουμε κι από τους εν υπηρεσία.

Δεν είμαστε το Λουξεμβούργο ή το Βέλγιο. Δεν συνορεύουμε με τον Άγιο Μαρίνο, την χώρα – λακκούβα, την Ολλανδία, ή την Δανία.

Ποιος θα μας εγγυηθεί τα σύνορα μας. Αν γίνει κάτι ποια αρωγή θα έχουμε; Την ευχή του Βέστερβελε και του αντρούλη του; Θα πάει ο Τόμσεν εθελοντής στην 16^η Μεραρχία στον Έβρο; Χλωμό το βλέπω.

Δίπλα μας έχουμε ένα αρπακτικό, την ισλαμοφασιστική Τουρκία, παγκόσμια πρωταθλήτρια των Γενοκτονιών, κυπελλούχο στο αγώνισμα «παραβιάζω όποια συμφωνία υπογράφω». Τα θεμέλια του κράτους τους, οι θεσμοί, τα κρατικά όργανα των γειτόνων μας, η Ιστορία τους κι η σύγχρονη πολιτική τους είναι ποτισμένα από ελληνικό, αρμένικο και κούρδικο αίμα. Μαζικοί φόνοι, βιασμοί, εξανδραποδισμοί, πλιάτσικο, καμμένα χωριά, διεθνείς τσαμπουκάδες κι απειλές στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Οι αρχισαράφηδες μας ζητούν μια ολική έκπτωση. Σε λίγο για να βγαίνουν τα νουμεράκια, θα μας ζητήσουν να εκτελούμε τους γέρους άνω των 70, για να λυθεί και το ασφαλιστικό.

Είμαστε πλέον μια τρίχα από την κόκκινη γραμμή, αν κι εγώ πιστεύω ότι ήδη την έχουμε περάσει.

Και τι έχουν απέναντι τους οι νέοι βάρβαροι; Τον …Παπαδήμο, που πάει κι έρχεται όπως πήγε. Δεν είναι πρωθυπουργός, είναι το κούριερ της Τρόϊκας και των Γερμαναράδων, οι οποίοι για τρίτη φορά στην σύγχρονη Ιστορία, διαπράττουν Ύβρη. Αυτή τη φορά όχι με τα όπλα. Με τα φράγκα, την οικονομική και πολιτική δύναμη.

Το χρέος είναι και όπλο. Δικό μας όπλο. Δεν θέλουν την χρεωκοπία, την απεύχονται, παρ ΄ότι μας απειλούν συνεχώς με αυτήν και επιστροφή στη δραχμή. Την φοβούνται όσο κι εμείς, γιατί δεν έχουν ούτε αυτοί ιδέα για τις συνέπειες, για την άγνωστη εκρηκτική ύλη που μπορεί να πυροδοτηθεί.

Ποτέ η Πατρίδα δεν βρέθηκε σε τόσο δεινή θέση με τόσο ελλιποβαρή ηγεσία. Πάρε τον Γιώργο και κοπάνα τον Παπαδήμο.

Είναι η ώρα της μεγάλης παράταξης και του Αρχηγού της. Της κοινωνικά φιλελεύθερης, λαϊκής και πατριωτικής. Είναι η ώρα μιας σαφούς και σταθερής θέσης αληθινής διαπραγμάτευσης, που θα βάλει φρένο στον εξευτελισμό και θα απαιτεί αυτά που πραγματικά θα βγάλουν τη χώρα και το Λαό από το αδιέξοδο. Χρήμα που δεν θα πηγαίνει μόνο στην αποπληρωμή των δανεικών αλλά στην χρηματοδότηση της ανασυγκρότησης της παραγωγικής μας βάσης. Χρήμα που θα ξοφληθούν τα χρέη προς τις παραπαίουσες αληθινές επιχειρήσεις, που θα κινήσουν τη μηχανή της οικονομίας, θα συνεχιστούν τα έργα υποδομής, χρήμα που θα κυκλοφορήσει στην πεθαμένη αγορά.

Και αληθινές μεταρρυθμίσεις, όχι πράσινες ιδεοληπτικές ανοησίες για την νομιμοποίηση της σάρας και της μάρας από την Ασία ή που θα τρώει τους Έλληνες και τις ήδη κολοβές αποδοχές τους και θα κάνει την χώρα κουφάρι. Μεταρρυθμίσεις που θα φέρουν αληθινές επενδύσεις, σπάσιμο των γραφειοκρατικών εκβιαστικών μηχανισμών.

Για όλα αυτά χρειάζεται νέα ηγεσία Λοιπόν: Εκλογές, εκλογές, εκλογές. Φτάνει πια με τις ισορροπίες, τα ακροβατικά παιχνίδια με τους θεσμούς. Ωραία, εκπληρώθηκε το όραμα του σύμπαντος Ελληνισμού, έγινε υφυπουργός ο «μπουμπούκος». Πάμε γι’ άλλα τώρα. Ας σοβαρευτούμε…

antinews.gr

ΟΙ "ΑΚΡΑΙΟΙ" ΚΙ ΟΙ ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ

Ήταν μόδα της πολιτικής ορθότητας. Μαζί με τις κενολόγες μπούρδες που αραδιάζανε, τα ψευτοπροοδευτικά κνώδαλα και οι ενοχικοί «δεξιοί», να αμολάνε και μια παρόλα για τους ακραίους, εθνικιστές, τουρκοφάγους κλπ. Είχαν σηκωθεί τόσο πολύ τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι, που στους πρώτους …ένδοξους μήνες του Μνημονίου, βάφτιζαν ακραίο ακόμη κι όποιον ψέλλιζε μια στοιχειώδη κριτική για την μνημονιακή ανθρωποφαγία και το οριζόντιο κούρεμα, με το αλυσοπρίονο, της αξιοπρέπειας και του εισοδήματος των πολιτών.

Θα σας πω λοιπόν τι είναι στ’ αλήθεια ακραίο. Ακραίο πράγμα είναι η φτώχεια κι η εξαθλίωση, που μάλιστα συνιστούν βία. Ακραίο πράγμα είναι η τύφλωση και η βλακεία να μην αναγνωρίζεις την πάγια αρπακτικότητα και τα σχέδια της Τουρκίας και άλλων απέναντι στο λαό μας. Είναι δε κι επικίνδυνο για την αληθινή ειρήνη, που απέχει πολύ από την ειρήνη των νεκροταφείων. Για ορισμένους δε αυτή η ακραία τύφλωση, δεν είναι ακριβώς τύφλωση, παίζουν κερδοφόρα για την πάρτη τους υπέρ ξένων συμφερόντων αλλά, αυτό, υπάγεται σε συγκεκριμένο κεφάλαιο του Ποινικού Κώδικα, κι εν καιρώ πολέμου έχει μουσκέτο στα έξι μέτρα. Λίγοι αυτοί αλλά υπαρκτοί.
Ακραίο πράγμα είναι να περιφρονείς τον Λαό σου, την γνήσια λαϊκότητα, που ανήκει στον σκληρό πυρήνα, όχι μόνον της Κεντροδεξιάς αλλά και της Κεντροαριστεράς. Ποια είναι η αστική τάξη σε αυτή τη χώρα; Πόσοι και ποιοι σε αυτή την κοινωνία ανήκουν σε μια εθνική, ηγέτιδα, αστική τάξη δημιουργών; Μην τους μπερδεύετε με τους αποφοίτους κυριλέ ιδιωτικών σχολείων, τους διαμεσολαβητές δημοσίων έργων και προμηθειών και τους εισαγωγείς – εξαγωγείς πεπιεσμένου αέρος, που ξημεροβραδιάζονται στη γνωστή Πλατεία. Οι πρώτοι των πρώτων στις εισαγωγικές για τα Πανεπιστήμια κατά κανόνα προέρχονται από τα δημόσια σχολεία των συνοικιών και της επαρχίας. Γιατί; Γιατί πάντα από τους πολλούς βγαίνουν οι λίγοι που αξίζουν. Και γιατί αυτά τα παιδιά καίγονται ν’ ανέβουν και να ξεφύγουν προς τον ουρανό. Αυτοί, οι πολλοί, οι λαϊκοί, είναι ο Λαός και ο Στρατός, είναι η βάση της μεγάλης Φιλελεύθερης και Πατριωτικής παράταξης. Είναι τα πάντα.
Οι καθεστωτικοί αρουραίοι, παντός χρώματος, έχουν ένα κοινό: περιφρονούν τους πολλούς, το Λαό. Περιφέρονται με τα κουστουμάκια τους προς άγραν πελατών, τους οποίους κατά βάθος δεν υπολογίζουν μια δεκάρα και τους θεωρούν και δεδομένους. Αισθάνονται ως ένα είδος αριστοκρατίας, της οποίας το λίμπρο ντ’ όρο φυλάσσεται ευλαβικά στα περιώνυμα στέκια του χρυσού αθηναϊκού τριγώνου. Εκεί όπου τα καθεστωτικά κοχίμπα σμίγουν γύρω από το τραπέζι τα νέφη των εκλεκτών καπνών τους. Όλοι αυτοί στην ίδια σκάφη πλένουν τα βρώμικα ρούχα τους κι απ΄ το ίδιο πρυτανείο σιτίζονται. Γι’ αυτό συχνά κάνανε συμψηφισμούς, κολλεγιές και συνοικέσια. Αναπαράγονται διασταυρούμενοι κι έτσι ενισχύουν τους δεσμούς συντεχνίας.
Όλο αυτό, το αληθινά ακραίο, πήγε χέρι χέρι με την αποϊδελογικοποίηση. Την γραμμή την δίνανε τα καθεστωτικά montblanc της παραπληροφόρησης, οι πρόθυμοι φονιάδες προσωπικοτήτων και ιδεών, για τις οποίες συνήθως δεν έχουν και ιδέα. Η τηλεοπτική ολιγαρχία, παράρτημα των μπετατζήδων – προμηθευτών – σκουπιδιαραίων, εργολαβικά κι επί δεκαετίες απαξίωνε την εθνική ιδέα, την έννοια της αποτροπής στην εθνική άμυνα, την εθνική ταυτότητα και την ιστορική μνήμη. Δουλεύανε σαν γκρέϊντερ. Στρώνανε «προοδευτικά» μπάζα για να περάσει ο μηδενισμός των εντολέων τους. Γιατί άμα ευνουχίσεις την νεολαία, τον λαό όλο, του πάρεις την ψυχή του, τ’ όνομα του, του κόψεις τις ρίζες του, τότε φτιάχνεις ένα αχανές οικόπεδο, μια πνευματική και ηθική έρημο, όπου θα περνάνε αέρας οι τύποι με τις τσάντες, που ‘χουν τα φράγκα αυτού που πάντα πληρώνει το λογαριασμό. Του Λαού. Γι’ αυτό, εκτός από τον δημόσιο λόγο βάλανε χοντρό χέρι και στην Παιδεία. Τι περιμένατε; Οι αρουραίοι να θέλουνε να βγάλουνε λιοντάρια;
Η Ιστορία του Λαού μας έχει ένα πρόσημο αντίστασης. Αυτός ο τόπος, που τώρα θέλουν κάποιοι να του διορίσουνε Γκαουλάϊτερ, «επίτροπο» τον βαφτίζουν, είναι ποτισμένος με το αίμα και τον ιδρώτα των πατέρων και των παππούδων μας. Οι οποίοι, αν δεν απατώμαι, την Ιστορία τους δεν την έγραψαν αγωνιζόμενοι για τα spread, τα πανωτόκια, δανεικά, το PSI κλπ. Θέλω να πω, αδέρφια, πως είχαν ένα σκληρό πυρήνα και μάτια προσηλωμένα σε κάτι που βρισκόταν πιο ψηλά από την κοιλιά τους και το ταμείο.
Δεν είμαστε άπλα κάποιοι που θα πάμε κάπου, όπως – όπως. Ούτε φυτρώσαμε στα λάχανα. Έχουμε όνομα και βαθιές ρίζες στο χώρο και στο χρόνο. Έχουμε ιδέες και ήρωες. Πχ, Βλαχάκος, Καραθανάσης, Γαλοψός, τώρα που είναι και η επέτειος, για να φρεσκάρω και την μνήμη της μαύρης τρύπας της νεότερης πολιτικής μας Ιστορίας, που στηλιτεύει τώρα, συνταξιούχος, γερμανιστί τους «επιχειρηματίες της δραχμής». Τότε τους έκανε σέρβις ζέαρ γκουτ, κι ευχαριστούσε και τους αμερικάνους.

Λοιπόν, αδέρφια, στον δύσκολο κι ανηφορικό δρόμο μας, θα έχουμε σε λίγο στο τιμόνι ηγέτη που έχει, όπως ο Λαός μας, γράψει την Ιστορία του με ΟΧΙ, με ένα πρόσημο αντίστασης κι επανέφερε στο κέντρο της πολιτικής τις πατρώες Ιδέες μας. Είναι λοιπόν καιρός να απομονώσουμε τους αληθινά ακραίους, αυτούς που υπηρετούν κάθε άλλο συμφέρον εκτός από αυτό της Πατρίδας. Να ανακτήσουμε τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια μας, να ατσαλώσουμε το φρόνημα μας και να κάνουμε μια αληθινή, μια νέα Μεταπολίτευση.

Κι οι αρουραίοι, να θυμάστε, εκτός από το ότι έχουν μισότυφλη όραση κι αδηφαγία, πάντα πηδάνε πρώτοι απ’ το καράβι. Γενναίος αρουραίος δεν γεννήθηκε ακόμη σε κανένα υπόνομο…



ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ
δημοσιευτηκε στην εφημεριδα "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"

ΕΧΑΣΑΝ ΜΕ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ, ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ...

Ο Φαήλος ξαναχτύπησε...........

Ο διεθνής καπιταλισμός τη γλίτωσε από τον … Λένιν. Η Οκτωβριανή Επανάσταση τελείωσε άδοξα με το αποτυχημένο πραξικόπημα, που έφερε στην εξουσία τον οινόφλυγα Γέλτσιν. Ο Μάο πέθανε κι οι επίγονοι του φοράνε κουστούμια και κάνουν μπίζνες. Ο Τσε έγινε μπλουζάκια κι ο Φιντέλ οικουρεί με την κόκκινη φόρμα του μετά την αποχώρηση του από τα αξιώματα.
Πάνω λοιπόν που στην Τριμερή, στην Μπίλντεμπεργκ και τους ουρανοξύστες των Επτά Αδελφών πάνε να πάρουν μια ανάσα, ήρθε το μεγάλο χτύπημα. Ο Γιώργος, που φεύγει για να μείνει, από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων επιτέθηκε στην συντηρητική Ευρώπη, στο διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και στις σκοτεινές δυνάμεις που τον πολέμησαν. Έγραφα για πλάκα πριν είκοσι μέρες «να δείτε που ο Γιώργος θα γίνει και αντιμνημονιακός» και δεν πρόλαβε να κρυώσει το πληκτρολόγιο. Ο αρχηγός του Δρούτσα και της Τίνας, με τη μεταφρασμένη συνείδηση, ο καλύτερος φίλος του Πακιστανού, εγκαλεί τους εκπροσώπους του διεθνούς καπιταλισμού που δεν κράτησαν σημειώσεις απ’ όσα βαρυσήμαντα είπε ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στην Ντωβίλ. «Δεν με άκουσαν», είπε. Γιώργο μου, δεν έχουν ακόμη φτάσει εκεί. Ακόμη μελετούν τις σημειώσεις τους από τους άλλους μεγάλους συντρόφους σου στην Διεθνή σας, του Μοαμάρ Καντάφι και του Χόσνι Μουμπάρακ.
Τελικά αποδεκνύεται ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία δυο χρόνια δεν ήταν παρά ένας μεγαλοφυής ελιγμός τακτικής του αδερφού του «μεταμφιεσμένου Έλληνα με την αμερικάνικη καρδιά». Κατάπιε συντάξεις, επιδόματα, δικαιώματα, θέσεις εργασίας, την ρευστότητα της αγοράς, το ηθικό των Ελλήνων, μας οδήγησε με μεγάλες δρασκελιές προς τα πίσω, στην εποχή πριν την εξέγερση των σφαγείων του Σικάγο. Όμως, αδέρφια, αυτό δεν ήταν παρά προπέτασμα καπνού, σοσιαλιστικά καπνογόνα, πίσω από τα οποία ο Κόκκινος Γιώργος ετοίμαζε την επίθεση του στους εκπροσώπους του διεθνούς καπιταλισμού, στην συντηρητική Ευρώπη της Μέρκελ και του Σαρκοζί, στον Αντώνη Σαμαρά και στον …Καραμανλή, γιατί, λέει, καθυστέρησε να πάρει μέτρα!
Λοιπόν έχω πια γερή πρεσβυωπία κι απέκτησα και λίγο αστιγματισμό, δεν βλέπω όπως παλιά. Βοηθήστε με όμως εσείς οι νεότεροι, πείτε μου, εκείνος ο τύπος με το μουστάκι, ο ψηλός με την καράφλα, που έμπαινε μπροστά αγκαζέ με τους συνδικαλιστές, όταν ο Καραμανλής προσπαθούσε να περάσει το πολύ πιο ήπιο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, ήταν άλλος; Αυτός που κατήγγειλε λάβρος την συμφωνία με τους κινέζους για το λιμάνι του Πειραιά, αυτός που υποσχόταν προεκλογικά και αυξήσεις, γιατί «λεφτά υπάρχουν», ήταν συνωνυμία;
Σε τούτη δω τη χώρα δεν βαριέσαι ποτέ. Συμβαίνουν τα πιο τρελά πράγματα. Να, ο Γιώργος μπήκε στον τηλεφωνικό θάλαμο με την κολλητή φόρμα του Μπάτμαν – δρομέα και το αεροπλανικό γυαλί και βγήκε με την φαιοπράσινη στολή εκστρατείας του Τσε. Τα σκληρά λευκά κολλάρα του καπιταλισμού δεν κράτησαν σημειώσεις, είμαι σίγουρος όμως πως ο χαλκέντερος εβδομηντάρης πια Τζων Γκληζ, η ψυχή των θρυλικών Μόντυ Πάϋθονς, δεν χάνει λέξη.
Ένα από τα προβλήματα της Πατρίδας μας είναι η σχετικότητα των πάντων. Κι η κοντή, τόση δα, μνήμη. Κάθε τόσο τα πόδια σηκώνονται να χτυπήσουν το κεφάλι κι ο καθένας δηλώνει ότι θέλει. Δουλόφρονες και διεφθαρμένοι οπαδοί του ενδοτισμού κάθε είδους, κήρυκες ενός μισελληνικού ιδεολογικού ολοκληρωτισμού, κατηγορούν κάθε φωνή αντίστασης κι αξιοπρέπειας, ως «ακραίους», «εθνικιστές», «επικίνδυνους». Άνθρωποι που δεν δούλεψαν ποτέ στην ζωή τους και έζησαν είτε ως πολυτελή πεκινουά, σιτιζόμενα από το δημόσιο Πρυτανείο, που την ελεύθερη αγορά και τον αγώνα για τον επιούσιο τα έχουν δει μόνο με το κυάλι, υπερθεματίζουν για την ανάγκη να κάνουν θυσίες οι…άλλοι. Οι πολλοί.
Πίσω τους έχουν ένα βραχίονα εκβιασμών, συκοφαντίας και παραπληροφόρησης, που κάθε μήνα που περνάει, πουλάει όλο και λιγότερα φύλλα, που η αξιοπιστία, η τηλεθέαση και η επιχειρηματική βιωσιμότητα τους κατρακυλούν συνεχώς. Δεν είναι παρά φούσκες. Ο δανεισμός τους με εξωτραπεζικά κριτήρια, συχνά εικοσαπλάσιος ή και εκατονταπλάσιος της χρηματιστηριακής αξίας των ομίλων τους, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι ο κύριος λόγος της γιγάντωσης τους. Αυτό όμως τελειώνει.
Αυτοί που μας δανείζουν έχουν στα χέρια τους τις καταστάσεις και τα οικονομικά στοιχεία. Δεν μπορούν να καταλάβουν, για ποιο λόγο πρέπει να δίνουν χρήματα στις τράπεζες μας κι αυτές να τα πετάνε στο πηγάδι χωρίς πάτο μιας δράκας ανθρώπων, που στη διεθνή κλίμακα είναι απλώς καλοντυμένοι πορτοφολάδες. Και θα έρθουν να ζητήσουν ξεκαθάρισμα της κατάστασης.
Γιατί αναφέρομαι με τόση επιμονή σε αυτό τον βραχίονα εκβιασμών και προπαγάνδας; Μα γιατί αποτελούν τον κανόνα της καθεστωτικής πληροφόρησης και βασικό παράγοντα στρέβλωσης και παρακμής του δημόσιου βίου. Γιατί αυτό το σύστημα που θνήσκει αλλά ακόμη έχει επιρροή, είναι που επιτρέπει τέτοιες οβιδιακές μεταμορφώσεις, τέτοιο δούλεμα του Λαού.
Σε μια υγιή κοινωνία, τέτοιος πολιτικός αμοραλισμός, τέτοια γκροτέσκα ψεύδη, θα είχαν ξεσηκώσει ένα τεράστιο επικοινωνιακό κύμα απαξίωσης. Τα αληθινά σοβαρά κι αξιόπιστα ΜΜΕ, θα είχαν ήδη αναγνωρίσει την δικαίωση του Αντώνη Σαμαρά στις προβλέψεις του, στην ειλικρίνεια της κριτικής και των προθέσεων του και θα είχαν στείλει στα Τάρταρα της δημόσιας χλεύης, αυτούς που νομίζουν πως μπορούν να αλλάζουν θέσεις και ιδέες σαν κουστούμια κλόουν στο τσίρκο.
Αντίθετα, τώρα παίζουν άλλα σενάρια. Προσπαθούν να πείσουν για την σοβαρότητα της ενδεχόμενης δημιουργίας ενός νέου κομματικού υβριδίου της διαπλοκής, μια σύναξη νεοφιλεύθερων ανθρωποφάγων που θα προσπαθήσει να στερήσει την αυτοδυναμία από την μόνη αληθινή προοπτική του Έθνους. Θα είναι το κύκνειο άσμα τους. Ηττήθηκαν στην προσπάθεια τους να επιβάλλουν το Σχέδιο Ανάν. Ηττήθηκαν στην προσπάθεια τους να επιβάλλουν τον Βενιζέλο μετά την δεύτερη ήττα του Παπανδρέου από τον Κ. Καραμανλή. Ηττήθηκαν στην προσπάθεια τους να επιβάλλουν την Μπακογιάννη στη βάση της ΝΔ. Θα ηττηθούν και τώρα σε αυτή και σε όποια άλλη προσπάθεια τους. Γιατί υπάρχει ένας ελέφαντας μέσα στο δωμάτιο κι ο στριμωγμένος Λαός τον βλέπει, τον ακουμπάει, τον μυρίζει. Απλά αναρωτιέμαι. Αυτοί, οι πρόθυμοι κι αδίστακτοι, που θα ζήσουν;

Δημοσιεύθηκε στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία»

ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ Η ΓΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΚΚΙΝΗ..

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Το αίτημα του διαχρονικού ελληνικού εθνικού κινήματος είναι η Ελευθερία. Ούτε η αναζήτηση χαμηλότοκων δανεικών, ούτε η πτώση των spreads, ούτε η αποφυγή του «πιστωτικού γεγονότος», που θα ενεργοποιήσει τα στοιχήματα αιφνίδιου οικονομικού θανάτου, που καλούνται ευσχήμως CDS. Τίποτα από όλα αυτά. Το εθνεγερτικό σύνθημα του Λαού μας ήταν «Ελευθερία ή θάνατος» κι όχι «Ό,τι έχετε ευχαρίστηση»…

Ο Λεωνίδας του Αναξανδρίδα στις Θερμοπύλες είπε, «Μολών λαβέ» κι όχι «ελάτε κι άμα μας δώσετε την έκτη δόση, τα δίνουμε».

Οι αγωνιζόμενοι Έλληνες, από την δρομαία έφοδο στο Μαραθώνα ως τις εθνικές εξορμήσεις της δεκαετίας 1912-1922, από την αντίσταση κατά του Άξονα ως τον Ενωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ και την ηρωϊκή αντίσταση στην Κερύνεια, το αεροδρόμιο της Λευκωσίας και τον Άγιο Ιλαρίωνα, έδιναν τη Μάχη για την Ελευθερία. Εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία. Αυτά ήταν, είναι και θα είναι το άλφα και το ωμέγα της ύπαρξης μας, το κίνητρο αλλά και ο σκοπός μας. Όλα τα άλλα έπονται κι όλα τα άλλα πάνω σε αυτά στηρίζονται. Παιδεία, οικονομία, υγεία, έχουν ως προϋπόθεση την Ελευθερία.

Τα ηρωικά λόγια σίγουρα δεν πληρώνουν μισθούς και συντάξεις. Οι ιστορικές αναδρομές σε στιγμές μεγαλείου και αυτοθυσίας είναι βέβαιο πως δεν περιορίζουν το έλλειμμα και το χρέος. Όμως στον αγώνα που πρέπει να δώσουμε, γιατί ακόμη δεν τον δώσαμε, δεν δίνει κανένα αγώνα ο ιδεοληπτικός τουρίστας του Μαξίμου, ούτε ο αντ’ αυτού φαφλατάς προφέσορας, πρέπει να ξέρουμε ποιο είναι το διακύβευμα.

Λοιπόν, αδέρφια, το διακύβευμα δεν είναι απλά η ποιότητα ζωής μας, η τυχόν κατάρρευση τραπεζών κι ασφαλιστικών ταμείων. Δεν κινδυνεύουμε απλά από την φτώχεια και την χρεοκοπία. Κινδυνεύουμε από κάτι χειρότερο: την σκλαβιά.

Στην ουσία σήμερα κινδυνεύουν γι’ άλλη μια φορά τα αποτελέσματα της Ελληνικής Επανάστασης. Πελεκούν το δέντρο της ελληνικής Ελευθερίας, αναστημένο με το αίμα των πατέρων και των παππούδων μας.

Όταν γίνει κατανοητό αυτό, όταν συνειδητοποιήσουμε τον αληθινό κίνδυνο, τότε θα μπορούμε να δώσουμε τον αγώνα για την οικονομία και για όλα αλλά φυσικά με εθνική ηγεσία και όχι με τους οσποδάρους της Τρόικας.

Η παρούσα κυβέρνηση οδηγεί την Πατρίδα σε ένα οικονομικό 1922. Οδηγεί τους Έλληνες σε μια καταστροφή, με βαθιές ρίζες στο 1981, που δεν θα πλήξει πια έναν γεωγραφικό πυλώνα του Ελληνισμού, όπως ήταν η Μικρά Ασία αλλά τα ίδια τα θεμέλια του ελλαδικού κράτους.

Ο προφέσορ Ξερόλας, δεινός στις γλωσσικές περικοκλάδες, μπορεί να μιλάει επτά ώρες για την αξία της σιωπής, πειστικός στους αδαείς και μικρόνοες και μετά να γυρίσει την τραγιάσκα του ανάποδα, να κάτσει από την άλλή μεριά του τραπεζιού και να πει στον εαυτό του τα ακριβώς αντίθετα, εξίσου πειστικά, για όσους έχουν πέσει με το κεφάλι από το μουλάρι ή πίστεψαν ότι «λεφτά υπάρχουν».

Στις απλές ερωτήσεις, «πέστε μας, έναν, μόνον έναν στόχο που εξαγγείλατε και τον πιάσατε» ή «γιατί, παρά τα μέτρα, έχετε υστέρηση εσόδων και ακόμη μεγαλύτερο έλλειμμα;», θ΄ ακούσετε ως απάντηση σχοινοτενείς θεωρίες για την επίδραση της αυξήσεως του πληθυσμού των μελιγκρών επί της κινεζικής οικονομίας και πως το κάνουν οι λιβελούλες αλλά για την ταμπακέρα, μόκο και τουμπεκί ψιλοκομμένο και νεοφιλεύθερο. Κι ύστερα θα μας μοστράρουν πάλι κουμπούρια στο τραπέζι, απειλές και όψιμο πατριωτισμό για να μας «σώσουν», όπως κάνουν κάθε τρεις μήνες.

Λοιπόν, ακούστε, ωμά και για να μην το πηγαίνουμε γύρω – γύρω. Τούτοι δω, εκτός από φαλιρημένοι πολιτικά, είναι και αδίστακτοι. Έχουν βρώμικο μάτι. Τους είδατε πως χειροκροτούσανε τον ΓΑΠ και τον προφέσορα; Την χώρα την έχουν βγάλει στη διατίμηση, είναι πρωταθλητές της αποτυχίας κι έχουν πιάσει αράχνες από την αβελτηρία. Είναι εργώδεις μόνο για το κακό. Τριάντα χρόνια υπονομεύανε και καταστρέφανε την παραγωγική βάση της χώρας, έκαναν κοινωνική πολιτική με δανεικά, προσλαμβάνανε στρατιές, έβαζαν μπουρλότο στους θεσμούς, ξεφτίλιζαν τις έννοιες των ιδεών, αποδομούσαν την εθνική ταυτότητα. Τώρα δε μερικοί στέλνουν κι επιστολές στο Λαό και λένε «δεν είμαστε εμείς, είμαστε άλλοι»! Ποιος θ’ αγοράσει αυτές τις χάντρες κι αυτά τα σπασμένα καθρεφτάκια;

Ομοψυχία; Ναι, αλλά με ποιον. Έχω ομοψυχία με τους απολυμένους και τους άνεργους ιδιώτες αλλά και με τους κατασυκοφαντημένους δημοσίους υπαλλήλους. Μιλούν όλοι οι νεοφιλεύθεροι ψευτογιάπηδες, που δεν έχουν βγάλει ούτε ένα ευρώ στην ελεύθερη αγορά, λες κι η χώρα ήταν στον αυτόματο, λες και δεν υπάρχουν αξιόλογοι, εργατικοί, υπεύθυνοι άνθρωποι στις δημόσιες υπηρεσίες. Η κατασυκοφάντηση ολόκληρων κατηγοριών εργαζομένων από κατά κανόνα ανεπάγγελτα κωλόπαιδα του Κολωνακίου, είναι μια δόλια μέθοδος τεμαχισμού της κοινωνίας, που διευκολύνει, στρέφοντας τον ένα ενάντια στον άλλο, την κοινωνική ανθρωποφαγία της μνημονιακής υποτέλειας.

Είμαι αλληλέγγυος με τους υποψηφίους εφέδρους, που τα «πουλάκια» λένε ότι επιλέγονται με καθαρά κομματικά κριτήρια. Έχω ομοψυχία με τα θύματα της γενοκτονίας της παραγωγικής βάσης της χώρας, με τους βιοτέχνες και τους εμπόρους. Είμαι αλληλέγγυος με τους εργαζόμενους στην ζώνη στο Πέραμα, όπου πια δεν βαράει ούτε σφυρί. Είμαι αλληλέγγυος με τους αγρότες που αν τους γυρίσεις ανάποδα θα πέσουν μόνο απλήρωτοι λογαριασμοί και τα κλειδιά του χρεωμένου τρακτέρ.

Με αυτούς ναι, είμαι αλληλέγγυος, γιατί αυτοί, ως σύνολο, δημόσιοι κι ιδιωτικοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, επιστήμονες και χειρώνακτες, είναι ο Λαός. Κι η Κεντροδεξιά είναι λαϊκή κι οφείλει να είναι λαϊκή. Γιατί λαϊκό δεν σημαίνει ευτελές, ούτε χυδαίο. Είναι ό,τι προέρχεται από το Λαό, ό,τι του ανήκει, τον σέβεται και τον υπηρετεί. Κι η δύναμη της Πατρίδας είναι οι Άνθρωποι της. Έχουν όνομα, καταγωγή, τιμή, αξιοπρέπεια. Και θέλουν φρόνημα, κίνητρο. Και το βαθύτερο κίνητρο είναι η Ελευθερία. Δώστο τους ως στόχο, δώσε και το παράδειγμα σου και μετά σου δίνουν και την ψυχή τους. Θα θυσιαστούν αρκεί να πεισθούν ότι υπάρχει όραμα, σκοπός και σχέδιο.

Για τους πολλούς υπάρχουν όλα. Στους πολλούς ανήκω και μ’ αυτούς έχω ομοψυχία. Με ψεύτες, κερδοσκόπους, συκοφάντες κι ανθρωποφάγους δεν έχω τίποτα κοινό.

Αν δεν αντιληφθούμε το διακύβευμα, αν πλησιάσουμε τα ζητήματα μόνο με την υπολογιστική μηχανή, με ελιγμούς, χειρισμούς και την προπαίδεια, όσο εμείς θα λογαριάζουμε, η οργή του Λαού θα προσπεράσει τους πάντες και τα πάντα. Το Έθνος δεν είναι εταιρεία. Θέλει πολιτική κι όχι απλά λογιστική.

Την νομιμοφροσύνη του Λαού την γεννά η παραδειγματική ηγεσία, αυτή που λέει την αλήθεια κι υπερασπίζεται την Ελευθερία και την ευημερία των πολιτών και – εξίσου σημαντικό – αυτή που τιμωρεί. Η ατιμωρησία των υπευθύνων γι’ αυτό που ζούμε και θα ζήσουμε, θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Μια συμφορά, κάτι απρόβλεπτο μπορεί να σε κάνει φτωχότερο. Αυτό, με σχέδιο, πίστη, καρτερία και τολμηρή ηγεσία, μπορείς να το αντέξεις. Αν όμως γίνεις φτωχός και ταυτόχρονα νοιώθεις προδομένος και σκλάβος, τότε είσαι ζώσα εκρηκτική ύλη.

Η χώρα χρειάζεται εναλλακτική επιλογή. Άλλο δρόμο, άλλο ήθος, άλλη ηγεσία. Συντεταγμένη διέξοδο προς το μέλλον. Αυτή δεν μπορούν να τη δώσουν αυτοί που δεν το πιστεύουν, οι συκοφάντες κι εκβιαστές του Λαού, ούτε όμως και τα απολιθώματα μιας προκατακλυσμιαίας αριστεράς.

«Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη», λέει το τραγούδι, «ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο». Η ζωή, λοιπόν, γιατί αυτή θέλουμε, απαιτεί Ελευθερία. Και τώρα που το σκέφτομαι, ο σωστός τρόπος για να τραγουδάς τον Εθνικό Ύμνο, είναι σε στάση προσοχής αλλά με την γροθιά υψωμένη και το κεφάλι σκυμμένο, φόρο τιμής στους ταπεινούς. Αυτοί είναι ο Λαός και ο Στρατός, αυτοί είναι ο κορμός της μεγάλης παράταξης, που έχει το χρέος να αλλάξει στ’ αλήθεια την Πατρίδα.

Ο Φαήλος "καθαρίζει" το σάπιο και εκπορνευμένο κατεστημένο των ΜΜΕ

Αν θες να ταΐσεις το πόπολο τυρόπιττες, σουβλάκια ή ότι άλλο εδώδιμο, χρειάζεσαι οπωσδήποτε άδεια, ακόμη κι αν θες ν’ ανοίξεις μια τρύπα δύο επί δύο σε μια γειτονιά. Θα σε ελέγχει η αγορανομία, το υγειονομικό και πάει λέγοντας. Αν σε τσακώσουν να πουλάς σάπια και ληγμένα, επικίνδυνα για την δημόσια υγεία, τότε θα σε μπαγλαρώσουν και θα πας στο αυτόφωρο, θα στο κλείσουν το μαγαζί.
Εσένα δε, θα σε στείλουν να περνάς τα πρωϊνά στο προαύλιο του ευαγούς ιδρύματος του Κορυδαλλού, παίζοντας βόλλεϋ με τον αθώο, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, Μπέο.
Τα πρόστιμα θα πέσουνε βροχή κι όταν βγεις, θα είσαι κακόφημος σαν τον Μιχαλίτση, που ως γνωστόν «έφαγε» το Σακαφλιά στα Τρίκαλα στα δυο στενά, για όσους ξέρουν το πλήρες λαϊκό άσμα. Ούτε κόλλυβα δεν θα παίρνουν από το χέρι σου και η καριέρα σου στην εστίαση θα λήξει σαν την καριέρα του Δρούτσα στο ΥΠΕΞ. Αιφνιδίως.
Αν όμως θέλεις να ταΐζεις έναν ολόκληρο λαό φούμαρα δεν χρειάζεσαι καμμία άδεια, καμμίας αρχής. Αρκεί να έχεις αφεντικό και θράσσος. Μπορείς να μπουκώνεις τους αναγνώστες και τους τηλεθεατές σου με ψόφιες πολιτικές γάτες και ληγμένη παραπληροφόρηση και δεν χρειάζεσαι καμμία άδεια, καμμίας αρχής. Μόνο λίγο τουπέ και την τσίπα σου ξεχασμένη κάπου, κάποτε. Αρκεί να μπορείς να κοιτάς την κάμερα με γυάλινο μάτι και να λες τέρατα, χωρίς να παίζουν οι μύες του προσώπου σου, ακόμη κι αν συλλαμβάνεσαι που και που με την σκελέα σου κατεβασμένη ως τους αστραγάλους να κάνεις λαγουδάκια στο Σύνταγμα.
Χρειάζεται να διαθέτεις από μόνος σου ένα είδος φυσικού πολιτικού μπότοξ. Διότι το μπότοξ, το οποίο ως γνωστόν είναι στρατιωτικό δηλητήριο, νεκρώνει τον μυ και τα πέριξ αυτού και τον κρατάει για κάποιο διάστημα «τσίτα». Όπως δε ίσως γνωρίζετε, μερικά παρηκμασμένα ψώνια των τριών φύλων, κάνουν μπότοξ κόμη και στις μασχάλες, για να μην…ιδρώνουν. Οι έμποροι μνημονιακής παραπληροφόρησης όμως έχουν μπότοξ και στ’ αυτιά. Από κει ίσως βγαίνει η φράση «δεν ιδρώνει το αυτί του».
Μπορείς να συκοφαντήσεις τον Τάσσο Παπαδόπουλο και να πουσάρεις μετά μανίας το σχέδιο Ανάν, να γίνεις ατζέντης κάθε είδους συμφερόντων, να λοιδορείς την αντιπολίτευση με ασύστολες ψευδολογίες, να πιάνεις αράχνες ξεροσταλιάζοντας στις πρεσβείες, να νταραβερίζεσαι με σκοπιανούς αλυτρωτιστές, τούρκους ισλαμοφασίστες κι όλη την κουνιστή φάλαγγα της ενδοτικότητας. Μπορείς να αποδομείς την εθνική ταυτότητα, να ασελγείς πάνω στην Ιστορία, τα σύμβολα και τους ήρωες του Λαού. Μπορείς να κοπρίζεις την νεοφιλελεύθερη ανθρωποφαγία σου από φυλλάδες και συχνότητες, να εκβιάζεις τον Λαό, να τον απειλείς, να κρεμάς στο σκουριασμένο σπαθάκι σου ή στην πένα και το πληκτρολόγιο σου όλες τις ξένες φούντες του ντουνιά. Κανένα πρόβλημα. Μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά κι άλλα τόσα χωρίς άδεια, χωρίς ποινικό, πειθαρχικό, κοινωνικό ή άλλο έλεγχο.
Φερέφωνα εργολάβων, εμπόρων όπλων, μπετατζήδων, σκουπιδιαραίων, διαμεσολαβητών πάσης φύσεως, έχουν μπει μέσα στον αιγιαλό της επικοινωνίας, στις συχνότητες που ανήκουν στο κράτος, δηλαδή σε σένα ΄Ελληνα κι έχουν στήσει πολυτελείς παράγκες, όπου μαγειρεύουν δύσοσμη προπαγάνδα, για την οποία ενίοτε παίρνουν γραμμή από εγχωρίους και βαρβάρους. Πάνε κι έρχονται στα Σούσα.
Την Πατρίδα δηλαδή μπορείς να την πουλάς τοις μετρητοίς ή επί πιστώσει χωρίς άδεια αλλά, φίλε μου, μπουγάτσα χωρίς άδεια δεν πουλάς.
Αυτή είναι μια κολοσσιαία στρέβλωση της προβληματικής απ’ όλες τις μπάντες Δημοκρατίας μας. Πώς μπορείς να εξυγιάνεις τον εν γένει δημόσιο βίο, όταν η ενημέρωση λειτουργεί με μαφιόζικους όρους, όταν η παρακμή και η μισθοφορία είναι ο κανόνας και όχι εξαίρεση; Φτιάχνουν δημοσκοπήσεις, δολοφονούν προσωπικότητες, πνίγουν ειδήσεις, αναδεικνύουν γελοία παράσιτα, ευνουχισμένες γάτες των καναπέδων της διαπλοκής, με έναν πάντα στόχο: την ποδηγέτηση της πολιτικής ηγεσίας, ώστε οι «δουλειές» να γίνονται αδιατάρακτα.
Η μεταπολιτευτική παράγκα δίνει μάχη οπισθοφυλακής, προσπαθεί να επιβιώσει μαζί με τις μεθόδους της, οι οποίες οδήγησαν την χώρα εδώ που την οδήγησαν. Η διάλυση της, η ήττα των παρακμιακών μηχανισμών της και των θλιβερών προσώπων που την σηματοδοτούν, είναι εκ των ουκ άνευ για την επιβίωση και αναγέννηση της Πατρίδας. Για κάθε μισθοφόρο της παραπληροφόρησης, υπάρχουν δέκα νέοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι δεν μπήκαν στην δουλειά αυτή για να γίνουν δούλοι συμφερόντων. Για κάθε κρατικοδίαιτο παράσιτο της «επιχειρηματικότητας», που έχει ένα μόνο πελάτη, υπάρχουν εκατοντάδες σχολιαστές στο διαδίκτυο, που θέλουν το παιχνίδι να έχει διαφάνεια, δίκαιους κανόνες. Η ανάδειξη των υγιών δυνάμεων της Πατρίδας απαιτεί καυτηριασμό όλων των κακοφορμισμένων πληγών της κοινωνίας, ανατροπές, διοίκηση δια του παραδείγματος, ανανέωση σε πρόσωπα και ιδέες. Έτσι ώστε η πολιτική να επιστρέψει στα χέρια των εκλεγμένων πολιτικών, μακριά από τους σκοτεινούς προθαλάμους, την συναλλαγή, το life style, την ψευτογκλαμουριά.
Αυτό προϋποθέτει κι εξυγίανση της ενημέρωσης. Χρειαζόμαστε Τύπο, που να ελέγχει την εξουσία, να υπηρετεί το Λαό, όπως πρέπει όλα να τον υπηρετούν. Όχι βραχίονα εκβιασμών για άλλου είδους μπίζνες, όχι Πέμπτη Φάλαγγα ξένων συμφερόντων και της εγχώριας διαπλοκής.
Εν ολίγοις, αδέρφια, ακόμη κι οι δύστυχες πόρνες της οδού Φυλής χρειάζεται να έχουν άδεια της αρχής κι ελέγχονται υγειονομικώς. Οι πεμπτοφαλαγγίτες της παραπληροφόρησης ενός ολόκληρου λαού, όχι. Η διαφορά είναι, ότι οι αδειούχες πόρνες, την προσφορά των οποίων εξήρε ο σπουδαίος Νίκος Καββαδίας, ουδέποτε έβλαψαν την Πατρίδα.
Tο άρθρο του Φαήλου Κρανιδιώτη δημοσιεύεται στη σημερινή «Δημοκρατία»

infognomonpolitics.blogspot.com/2011/10/blog-post_1745.html#.TpX-enI0OSo

ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ

Ο Στρατός, οι Ένοπλες Δυνάμεις, έχουν αποστολή, πολύ συγκεκριμένη. Την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας, της τιμής, των ευρύτερων συμφερόντων του Έθνους. Και λέω του Έθνους, διότι έχουν καθήκοντα, έχουμε καθήκοντα, που φτάνουν στην Κύπρο, την Βόρειο Ήπειρο κι αλλού, ξεπερνώντας τα μικροελλαδικά σύνορα.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν έχουν ως βασική αποστολή να κάνουν τον τροχονόμο στους πρόσφυγες που άλλοι δημιουργούν, ούτε να μαζεύουν τα μπάζα των βομβαρδισμών που άλλοι κάνουν. Δεν είναι φιλανθρωπική ΜΚΟ.
Ο Στρατός είναι πρωτίστως ιδεαλιστικός, γιατί βασική του αποστολή είναι κάτι φοβερό, συνυφασμένο με την ανθρώπινη φύση αλλά που ταυτόχρονα την ξεπερνά: ο Πόλεμος. Κι ο πόλεμος εμπεριέχει ως ενδεχόμενο τον θάνατο. Αυτό δεν είναι απλά ένας επαγγελματικός κίνδυνος. Το «επικρατέειν ή απόλλυσθαι» είναι βαθιά ηθικό καθήκον, όπου ο πολεμιστής καλείται να ξεπεράσει την ανθρώπινη φύση, το ένστικτο επιβίωσης, τον φόβο. Οι παραγωγικές σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων, τα Σχολεία της Τιμής και του Αίματος, οι ίδιες οι μονάδες, με την επίσης βασική τους λειτουργία, που είναι η εκπαίδευση, πρέπει να παράγουν Πολεμιστές. Η θητεία και η υπηρεσία δεν είναι αγγαρεία ή «καριέρα». Το ενδεχόμενο να αγκαλιάσεις τον Χάροντα διαφοροποιεί τα πράγματα από την υπηρεσία στο ΙΚΑ, στα υπουργεία, στην παιδεία, τις ΔΕΚΟ κλπ. Όλοι άξιοι τιμής αλλά οι πολεμιστές πρώτοι τη τάξει. Έτσι ήταν στην παράδοση μας. Έτσι είναι στις σοβαρές χώρες.
Σήμερα όλα όσα συμβαίνουν με την κρίση και την κατάρρευση της μεταπολιτευτικής παράγκας δεν γίνονται εν κρυπτώ. Το μήνυμα της αδυναμίας που εκπέμπει η ιδεοληπτική κλίκα που κυβερνά δυστυχώς την γη των Ελλήνων, έχει πολλούς αποδέκτες, με σημαντικότερο την ισλαμοφασιστική Τουρκία.
Οι ανακυκλωμένοι διεθνιστές του τουρίστα κωπηλάτη έχουν απαξιώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις Ένοπλες Δυνάμεις. Η εκμετάλλευση της ανάγκης για νέα οπλικά συστήματα αποτελούσε από παλιά λαμπρό πεδίο λαμογιάς και το ίδιο το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, χώρο για μαζικά ρουσφέτια, με προσωπικό που ποτέ δεν απεργεί κι είναι πειθαρχημένο. Όμως απέναντι στο προσωπικό, στα στελέχη, τηρούνταν κάποια στοιχειώδη προσχήματα σεβασμού, τιμής.
Η ιδεοληπτική παρέα που θα απέλθει μάλλον με μέσα της Αεροπορίας Στρατού, αν προλάβει, έχει πλέον περάσει σε άλλες συμπεριφορές. Πέραν των δραστικών περικοπών που έχουν πλήξει καίρια το ισοζύγιο δυνάμεων με την Τουρκία και δημιουργούν προβλήματα στην επιχειρησιακή ετοιμότητα υπάρχουν άλλα κατάπτυστα ζητήματα.
Η γελοία θητεία των εννέα (9) μηνών αποτελεί όνειδος και κίνδυνο για την άμυνα της χώρας, αφού φαλκιδεύει την αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων, μη επιτρέποντας σοβαρή εκπαίδευση και δημιουργώντας σοβαρά λειτουργικά προβλήματα στις μονάδες. Σε εννέα μήνες ο στρατιώτης δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει καν δυο πλήρεις κύκλους εκπαιδεύσεως, εαρινό, χειμερινό.Εδώ βέβαια η ευθύνη είναι διακομματική, αφού τα κόμματα και οι γραφειοκρατικές και απολιθωμένες νεολαίες τους έκαναν διαγωνισμό και διαγκωνισμό για την πρόταση της μικρότερης στρατιωτικής θητείας. Κανείς δεν τόλμησε να πει το αυτονόητο: η διάρκεια της στρατιωτικής θητείας πρέπει να καθορίζεται από της αμυντικές ανάγκες του Έθνους, χωρίς καμμία μικροπολιτική και κομματική σκοπιμότητα, και θα την προσδιορίσουν οι επαγγελματίες του Πολέμου, οι εκπαιδευτές στην ειρήνη και Ηγήτορες στη μάχη.
Το Ισραήλ, μια μικρή χώρα, περικυκλωμένη από εχθρούς, που έχει πολεμήσει νικηφόρα πολλές φορές, κερδίζοντας τον φόβο και σεβασμό όλων, έχει θητεία τρία χρόνια για τους άνδρες και δυο χρόνια για τις γυναίκες. Βασίζεται δε αποκλειστικά στην εφεδρεία του, την οποία εκπαιδεύει συνεχώς. Όλη η κοινωνία έχει συμμετοχή στην Άμυνα κι από αυτό τον παλλαϊκό στρατό , που στηρίζεται στους εφέδρους σε όλους τους βαθμούς, αντλούν ακόμη και την πολιτική τους ηγεσία, θεωρώντας ορθά, ότι ένας πολίτης που διέπρεψε και ως οπλίτης, έχει ηθικά χαρίσματα χρήσιμα για την Πατρίδα.
Το άλλο κατάπτυστο πρόβλημα είναι η άθλια και προσβλητική συμπεριφορά διαφόρων τυχάρπαστων κυβερνητικών με δηλώσεις και συμπεριφορές προσβλητικές κι απαξιωτικές για την τιμή των στελεχών και το κύρος των ίδιων των Ενόπλων Δυνάμεων, ως θεσμού που απολαμβάνει ακόμη δυσθεώρητα ύψη σεβασμού στα μάτια του λαού. Η απαξιωμένη πολιτική τάξη ούτε στον ύπνο της δεν θα μπορούσε να χαίρει της εκτίμησης που έχουν οι Έλληνες για τον Στρατό τους, το Πολεμικό Ναυτικό και την Αεροπορία τους. Κι αυτό, γιατί οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι θεσμός κατεξοχήν λαϊκός, μετέχουν σχεδόν όλοι οι άντρες, πλην των ταβλαδόρων του Κολωνακίου, ορισμένων κομματικών λεχριτών, της χολερικής ψευτοπροόδου και συνήθως των φλώρων της παρασιτικής τάξης που υποδύονται τους «επιχειρηματίες». Αυτοί συνήθως αναζητούν και βρίσκουν τρόπο να μην υπηρετήσουν ή να υπηρετήσουν στην Γκομενοφυλακή του Κολωνακίου, φυλάσσοντας γερμανικό νούμερο στα κλαμπ της μόδας.
Για την απαξιωτική συμπεριφορά μέρους της ανάξιας πολιτικής ηγεσίας προς τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, τέκνα του Λαού, κατά κύριο λόγο αγροτικής και εργατικής καταγωγής, ευθύνη έχουν και όσοι εκ των συναδέλφων τους βρίσκονται στις κορυφές της Ιεραρχίας. Ρώτησα κάποτε άξιο πρώην Αρχηγό του ΓΕΣ, «Στρατηγέ, όταν ήσασταν άσσος στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων ποιό ήταν το μεγαλύτερο όνειρο σας; Δεν ήταν το να ηγηθείτε μια μέρα του Ελληνικού Στρατού;», «Ναι», μου απάντησε συγκινημένος. Συνέχισα, «τότε, όταν φτάσατε στην κορυφή του ονείρου σας, γιατί μια μέρα, όταν κάνει η πολιτική ηγεσία τις αθλιότητες που κάνει, δεν τους πετάξατε το πηλήκιο στα μούτρα και να παραιτηθείτε καταγγέλοντας τους, για να προστατεύσετε την τιμή των στελεχών σας και του Στρατού;». Του είπα γιατί δεν το έκανε αυτός κι άλλοι, πλην ελαχίστων και κατέβασε το κεφάλι. Διότι με την πάροδο των ετών ξεχνούν το όνειρο του «άσσου», του πρωτοετή της Σχολής του Παύλου Μελά. Μετά, λόγω του τρόπου των προαγωγών αρχίζουν να πολιτεύονται. Κι ο Αξιωματικός δεν πρέπει να πολιτεύεται. Δεν πρέπει να ξεχνά αυτό που δίδασκε πχ σε έναν ταπεινό ΔΕΑ, όπως εγώ: «Πρώτα η αποστολή σου και οι άνδρες σου». Κι οι άνδρες εκτός από μισθό, υγεία κλπ, έχουν και Τιμή που χρήζει προστασίας από τον ηγήτορα. Κι όσο πλησιάζουν στην αποστρατεία, κάποιοι όχι μόνο ξεχνούν το όνειρο τους ως «άσσοι», όχι μόνο ξεχνούν την αποστολή και το προσωπικό τους αλλά κάνουν άλλα σχέδια για πολιτικές υποψηφιότητες και διευθυντικές θέσεις σε ΔΕΚΟ. Αυτό όμως πόση Τιμή έχει;
Οι Τούρκοι, αδέρφια, βλέπουν. Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά ως πρώτιστο καθήκον θα έχει, μεταξύ άλλων πολλών κι αναγκαίων, την αποκατάσταση και του κύρους των Ενόπλων Δυνάμεων. Απονέμοντας τους την τιμή που οφείλει το Έθνος στο Ένοπλο χέρι του, στα ίδια του τα παιδιά, τα καλύτερα, τα πιο αφοσιωμένα σε μια αποστολή που εμπεριέχει ακόμη και τον θάνατο. Γιατί σε αυτή τη χώρα οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι απολύτως ταυτισμένες με το Λαό. Είναι ο ίδιος ο Λαός.

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 5-10-2011.

ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ & ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΑ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Το ΠΑΣΟΚ, αδέρφια, βαίνει ολοταχώς προς επανίδρυση. Επιστρέφει κατρακυλώντας στα ποσοστά του 1974 κι όπως κατρακυλάει, παίρνει παραμάζωμα ανθρώπους, ελπίδες, την χώρα την ίδια. Ο Γιώργος θα κυκλοφορεί με παντελόνι τεριλέν καμπάνα και ζιβάγκο ανάμεσα στα μπάζα. Peace, love and Erdogan, man. Και, ίσως, ολίγα CDS για τα γεροντάματα κι ένα τρίφυλλο προυσαλίδικο. Με την κατάλληλη χημική υποστήριξη μπορεί να σκάσει μύτη κι ο Άκης να ρίξει μερικές αεροπλανικές ζεμπεκιές, με σηκωμένο φρύδι και φιγούρες του τύπου «λειώνω στριφογυριστά και δερβίσικα την κατσαρίδα κάτω από το τακούνι μου». Μετά θα πάει στον ορθοπεδικό για ανάταξη.

Το πρόβλημα της χώρας όμως δεν είναι αυτό, το τι θα κάνουν το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ. Οικογενειακό είναι το μαγαζί, στάχτη και μπούρμπερη ας το κάνουν. Η χωματερή της Ιστορίας είναι γεμάτη από κουφάρια πολιτικών κομμάτων. Κι αν η ελπίδα του ΠΑΣΟΚ στην μετά γιαουρτιού κι αυγών εποχή είναι ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος κι ο Χρυσοχοΐδης, τότε να ζήσουμε να τον θυμόμαστε τον μακαρίτη.

Το ΠΑΣΟΚ θα πάει να συναντήσει τις βιντεοκασσέτες, την ασπρόμαυρη τηλεόραση, το μπριλ κρημ και την βενζίνη με μόλυβδο.

Στο μεταξύ, πολλοί φίλοι κι εδώ στο Antinews, είναι γεμάτοι οργή κι ανυπομονησία ήδη από το βράδυ της 29ης Νοεμβρίου 2009.

Από την στιγμή που η κόρη του πατέρα της κατάπιε το κινίνο κι ο Αντώνης πέρασε αδιαφιλονίκητος νικητής την πόρτα της Ρηγίλλης, γίνανε διάφορα ωραία πράγματα. Το σύστημα στην αρχή ήταν ζαλισμένο από την νίλα που έπαθε το μελαγχολικό πουλέν του.

Ο Αντώνης πήρε την προεδρία αλλά κάποιοι αισθάνθηκαν ότι τους πήρε το πορτοφόλι. Με άλλο αέρα μπαίνεις στα ιδιαίτερα της διαπλοκής ως ενδεχόμενη εξουσία και με άλλο ως δέκατα του πυρετού.

Οι δε μπετατζήδες, συγκροτηματάρχες και όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω, αλλιώς νταραβερίζονται με τα πολιτικά πεκινουά των σαλονιών τους και των αφανών συνεταιρισμών κι αλλιώς με έναν Φύλακα που οφείλει πίστη μόνο στη συνείδηση του κι αναγνωρίζει ως αφεντικό μόνο το ίδιο το ΄Εθνος, τους Έλληνες. Ξέρουν ότι ο Αντώνης δεν θα τους φέρει ποτέ πίσω το ξυλάκι. Γενικώς, για να μην φλυαρούμε, η παράγκα μισεί ότι δεν ελέγχει.

Η πρώτη τους ελπίδα ήταν να μπει ο Σαμαράς σε μια μακρά περίοδο αμφισβήτησης και υπονόμευσης. Το ξέρανε το παιχνιδάκι και το ‘χαν παίξει και σε άλλους. Όμως η αληθινά ενωτική εσωκομματική πολιτική του χάλασε την σούπα. Ξεχνούσαν ότι ο Αντώνης είναι στο παιχνίδι τουλάχιστον από το 1977 κι όταν άλλοι παίζανε αμπάριζα με τους νταβαντζήδες και τις πρεσβείες, εκείνος διακύβευε την πολιτική του επιβίωση για κάτι άγνωστο στην μεταπολιτευτική παράγκα, που λέγεται εθνικό συμφέρον. Αυτός που κάποτε τα έχασε σχεδόν όλα για το Λαό, ξέρει ότι ο Λαός κάτι κρατάει στη συλλογική του μνήμη. Κι ο Λαός, αδέρφια, έχει μνήμη. Ξέρει ποιον δεν είδε ποτέ σε προθαλάμους και κότερα. Ξέρει ποιος, όταν οι άλλοι καταλήστευαν την χώρα, έπαιζε το κεφάλι του για την ψυχή της Πατρίδας.

Η μνημειώδης απόφαση του να διαβεί τον Ρουβίκωνα και να σταθεί στο πλάϊ του Λαού, απορρίπτοντας το Μνημόνιο και δείχνοντας άλλο δρόμο, ξεγύμνωσε την κακοφορμισμένη πληγή του κόμματος, την οποία καυτηρίασε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Τηλεπατριώτες με βρώμικο μάτι και πληγωμένες ψυχές του νεποτισμού μείνανε σύξυλοι, να κάνουν αέρα στην νεοφιλεύθερη ανθρωποφαγία του ερασιτέχνη πρωθυπουργού και μεσήλικα κωπηλάτη της Τρόϊκας κι έτσι μειώθηκαν δραστικά και τα πρόθυμα μέσα εσωτερικής υπονόμευσης. Αν δεν είχε γίνει αυτό, πέραν των ολέθριων συνεπειών για την ίδια την Πατρίδα, η ΝΔ σήμερα θα πάλευε στήθος με στήθος με το ΚΚΕ και στις επόμενες εκλογές η κοινοβουλευτική της ομάδα θα χωρούσε σε σχολικό λεωφορείο.

Παράλληλα, χωρίς να υποστείλει ούτε χιλοστό την σημαία του, χωρίς να φαλκιδεύσει στο ελάχιστο της θέσεις του, δεν αναλώθηκε σε εσωστρεφείς διαμάχες για να αναδείξει σε «πόλο» το τίποτα. Το life style και η αποϊδεολογικοποιημένη διαχείριση μόνο με ετεροκαθορισμό μπορούν να δείξουν μια πέτσινη ταυτότητα και οντότητα. Απαξίωσε να τους κάνει μάγκες και είναι η βάση που θα ‘ρθει και θα τους φέρει στα ίσα τους.

Σήμερα λοιπόν, ενώ οι θέσεις του αταλάντευτες δικαιώνονται κι ακόμη κι οι απέξω αρχίζουν να προβληματίζονται για την επιβεβαίωση της ανάλυσης του και την προοπτική της πρότασης του, κάποιοι, καλόπιστα κι από αγανάκτηση οι περισσότεροι, αδημονούν για μια κεντροδεξιά έφοδο στα πράσινα χειμερινά ανάκτορα.

Λοιπόν, αδέρφια, μια βασική διαφορά της Κεντροδεξιάς από τους μηδενιστές, τους παρενδυτικούς «δημοκράτες», τα πρακτόρια και τους μπαχαλάκηδες, είναι πως η Κεντροδεξιά πιστεύει στ’ αλήθεια στους θεσμούς. Η ίδια η Αξιωματική Αντιπολίτευση είναι συνταγματικός θεσμός.

Πιστεύει κανείς πως θα ήταν δύσκολο για τον Αντώνη Σαμαρά, μ’ ένα διάγγελμα να κατεβάσει αύριο κιόλας 500.000 Έλληνες στο Σύνταγμα; Και μετά τι; Θα στήσουμε οδοφράγματα;

Το πεζοδρόμιο ποτέ δεν έδωσε λύση. Η Κεντροδεξιά ποτέ δεν είχε παράδοση σε αυτό, ούτε έχει τους μηχανισμούς να το περιφρουρήσει. Σκεφτείτε τους «λύκους» που θα σπεύσουν, τις μοναδικές ευκαιρίες για προβοκάτσια που θα έχει το βαθύ ΠΑΣΟΚ και τα πάσης φύσεως εξαρχειώτικα παραρτήματα του παρακράτους. Θυμηθείτε τα μαϊμού Δεκεμβριανά. Τι ωραίο άλλοθι θα είναι κάτι τέτοιο για το ΠΑΣΟΚ, ώστε να φορτώσει την κατάρρευση που απεργάζονται εκουσίως κι ακουσίως στον Σαμαρά!

Και πείτε μου και κάτι άλλο για να μιλήσουμε ωμά. Πλην του Αντώνη, που το έχει, αν ήθελε, ποιούς δηλαδή από την υπάρχουσα κομματική γραφειοκρατία και κοινοβουλευτική ομάδα φαντάζεστε να ηγούνται του μαχητικού πλήθους;

Δεν είναι όμως αυτός ο λόγος, που κάτι τέτοιο θα ήταν λάθος. Δεν είναι γιατί δεν έχουμε κεντροδεξιούς κομμισάριους που αδίστακτα θα πετούσαν στα ξερά χόρτα τον αναμμένο δαυλό. Υπάρχουν βουλευτές και συνδικαλιστές με περίσσεια οργή και φιλοτιμία, που ευχαρίστως θα έβγαιναν στην πρώτη γραμμή, είναι στην πρώτη γραμμή του κοινωνικού αγώνα. Είναι γιατί η Κεντροδεξιά πιστεύει στ’ αλήθεια στους θεσμούς που κουρέλιασε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, τους υπερασπίσθηκε σε άγριες εποχές και το ίδιο θα κάνει και τώρα. Συντεταγμένα λοιπόν θα τους διώξουμε και συντεταγμένα θα πληρώσουν. Δεν θα πάνε σπίτι τους την επομένη των εκλογών σφυρίζοντας κλέφτικα.

Πριν δυο χρόνια περίπου ο Αντώνης ξεκίνησε με μια διαφορά σε βάρος του, μεγαλύτερη κι από την διαφορά με την οποία έχασε η ΝΔ τις εκλογές. Σήμερα έχει ανατρέψει τα πάντα. Δικαιώνεται πολιτικά και δημοσκοπικά η διαφορά οδεύει για διψήφιο νούμερο κι αυτή θα είναι και στην κάλπη.

Μένει το ζητούμενο να πεισθεί η δύσπιστη κι αδρανής μάζα, αυτή που είναι καχύποπτη προς όλους. Όταν θα διαρραγεί το κέλυφος της δυσπιστίας αυτών των συμπολιτών μας, τότε ένα ορμητικό ποτάμι στην κοινωνία και την κάλπη θα σαρώσει την ανικανότητα και την ιδιοτελή μοχθηρία τους σε βάρος του Λαού και υπέρ της πάρτης τους. Τίποτα λοιπόν δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίσει, τίποτα που να δώσει άλλοθι στην αδίστακτη κλίκα που ασελγεί πάνω στην Πατρίδα.

Αν τεκμηριωθούν όσα βλέπουμε κι υποψιαζόμαστε ότι έγιναν, αφού θεσμικά θα φύγουν, θεσμικά θα τους πάμε ανεβαίνοντας την Μεσογείων δεξιά για να πληρώσουν το λογαριασμό. Άλλοθι όμως δεν θα τους δώσουμε.